Onu affedemiyorum?1 sene geçti, hiçbir olumlu hissim yok ona karşı? Sık sık aklıma geliyor? Bıktım modum düşüyor? napmalıyım ben?

Öyle yapiyorum

Onu istemiyorum da ama nebileyim içimde tuhaf bir his var

Beni zor durumumda bıraktı bide öyle bir dönemdi ki zaten pek iyi de değildim ondan önce rededilmiştim o da arkadaşım gibi önce yaklaştı bana ilişkisi vardı sonra 2 kez redetmeme rağmen peşimi bırakmadı kabul ettiğimde de yakınlaştı bide aramızda tutku yok deyip terketti yok ben olgun değilmişim bilmem ne çocuk gibiymişim onu guya kısıtlıyormuşum ama tam tersi kendisi öyleydi hem zorla bana yaklaştı hem de 3 4 hafta sürdü terketti beni exine döndü
O kızla yine ayrılmış da olabilir bilmiyorum başka bir kızla görmüştüm çünkü onu ders filan amacıyla yardım ediyor gibi amaçla yaklaşıyor ve aynı bana yaptığı gibi hala bana bakıyordu o kızlayken de o olmadığında da adam mobese gibi izliyor beni
Bide benimle dalga geçer gibi imada bulundu bak seni böyle tavladım tarzında
Yazın iş bulmuştum gidemedim stajımı doğru dürüst yapamadım ailemi ve maddi sıkıntılarım vardı öylece ortada bırakıp gitti

Maddi sıkıntılar dersler psikolojik sıkıntılar filan bunaldım ondan çıkamadım bu durumdan sporu da bıraktırdı bana 10 kilo aldım şimdi tekrardan devam ediyorum yeni başladım
Dersleri de erteledim
Maddi sıkıntılarımı da çözmeliyim nebileyim staj iş bulma bunları halletmem lazım
Yardımcı olacak biri yokki
Hatta bi nasılsın diyen derdimi dinleyen de yok ailem bile öyle
Kimse destek çıkmıyor diye ona sardım bence

Ama yaptığını hep alttan alıyorum aslında afetmemem lazım
Ona olan bağım alttan aldırıyor ama içim onu asla afetme diyor bir yandan acıyorum da olgun değil diye bunu yaptı onun da sorunları vardı diyorum ama ben nolucam beni kim düşünecek kimse düşünmüyor beni

Bi özür bile dilemedi benden

Yani amacım onunla bir olmak değil
Kalbim kırık ona karşı ve yaşananlar hepsi yalan mıydı ben bu kadar aptal mıyım her seferinde kandırılıyorum bu yüzden hep uzak durdum arkadaş ve sevgili edinmedim ama yine aynı tuzağa düştüm
Yakınım kimsem yok annem babam ayrılar ve beni hiç anlamıyorlar tek başına hisediyorum kendimi 2 kardeşim var ama onlar da umursamaz ve beni rakip veya güçsüz biri ya da aman bana ne ondan tarzı yaklaşıyorlar yani yakınları değil de bir nesne gibi bir algı gibi görüyorlar insan gibi beni anlayan biri yok anlaşıldığımı hisedemiyorum bu yüzden yanlızlık yaşıyorum güçsüz ve çaresiz hisediyorum tüm kapılar kapanmış gibi mutlu olamıyorum yani demotive oluyorum

Öyle ki okuduğum bölüm iyi olsa bile kendimi geliştiremedim yıllarım boşuna gitmiş hisediyorum güç bulamıyorum kendimde yani zaman yok güç yok para yok ve sadece yalnızlık var anlaşılmıyorum
Bi duygusal destek gerçek sevgi ve anlayış yok
Küçükken de yok gibiydi hep sabrettim ama güngeçtikçe gelecek kaygısı ve günümüz şartları ekonomi vs vs fakirlik o bu şu bıktım yani
Anlatamadığım bir şey var
Psikoloğa da anlattığım da beni anlamamıştı gitmedim bıraktım anlamıyordu beni boş boş konuşuyordu

Şimdi peki