Çok uzun yazdım biliyorum ama yorumlamanizi istiyorum bı insanı yarı yolda bırakmak istemiyorum ve bı çözüm bulamiyorum?

Üç yıllık bı iliskim var. Ben çok iyi sayılabilecek bı bölümde kendi mesleğimi öğrenmeye çalışıyorum kitap okumaktan projelere katılmaktan hoşlanıyorum kıyafet para marka konusan kızlardan ziyade ciddi anlamda siyaset olsun din olsun ciddi konular konuşmayı seven bu konularda biseyler başarmak isteyen biriyim belki de kendimi öyle görüyorum aslında kendini övüp duran boş insanlardan biriyim bilmiyorum üç yıldır iliskimde olan insanı hayatıma beni gercekten sevdiği bana çok değer verdiği ve gozum kapalı ona guvenebilecegimi farkettigim gün hayatıma aldım. Kendisi meslek lisesi mezunu ve bu gibi konularla ilgilenmiyor arabasıyla oynayıp duruyor eğlenmek istiyor bu üç yıl içinde ben onu etkilerim belki elinden tutarım çekerim kendi tarafıma derken bir de baktım ki ben onun gibi olmuşum bu düşüncelerimin hepsini ona anlatıyorum bak gel diyorjm biseyler basaralim biraz ciddiye alalım hayatı gezmek tozmak öpüşmek koklasmaktan ibaret değil hyat diyorum tamam diyor iki gün sonra tembel tembel yatıp hiç bişey yapmıyor elinde doğru düzgün işi hok asgari ücret çalışıyor ben doktor olacağım iki seneye dünyaya kafa tutabilecegimi bizim birlikte olabileceğimizi statü farkı olmadığını göstermek istemiştim ama şu aşamada zorlaniyorum sevgisinden eminim yanında huzurlu ve güvende hissediyorum bana hiç bı zaman yalan söylemedi buna da eminim ama bazı şeyler olmuyor