Gerçek tavsiyeler lütfen? Uzun metin için kusura bakmayın?

Bakınız ben yalnızım ve bunun artık kaçınılmaz kaderim olduğunu düşünmeye başladım. Yalnız oluşum benim hayatıma ciddi etkiler etmeye başladı. Bir fayda edeceğini bilsem psikoloğa da giderim. Gerçekten sevgisiz bir hayat beni çok olumsuz etkiliyor. İşime odaklanamıyorum, yapmam gereken seyleri sürekli erteliyorum vs. hayattan keyif alamıyorum bunalımvari günler geçiriyorum. Çeşitli sebeplerden dolayı oldum olası yalnızım ama buna çözüm aramak için yazmıyorum bu metni! İlişki konusunda denemelerim oldu ama bir türlü netice bulmadı, her neyse konu bu değil. Bu durumumu kabullenerek rahatlamaya çalışıyorum çünkü bilirsiniz umut beklenti doğurur beklenti de insanı yorar ve hayal kırıklığına yol açar. Umudum olmazsa kafam rahat olur diye düşünüyorum. Kimselere dert yakınamıyorum çünkü insanlar bunu gerçek bir problem olarak bile görmüyorlar ve bir erkek olarak zaten dert yakınabileceğim teselli bulabileceğim insan sayısı çok kısıtlı. Anneme bile anlatamıyorum çünkü hem utanıyorum hem de onu üzmek istemiyorum. Sizden beklediğim şey yalnızlıktan kurtulmak üzre tavsiyeler değil, bu durumun etkisini nasıl minimuma indirebilirim neler yapmalı neler düşünmeliyim vs ufkumu genişletmeniz. Ben kabullenmeye çalışıyorum, sevilmedik, belki çok romantize bir kafa yapım olduğu için çok takıyorum buna. Aşk filmlerine felan çok özenirdim eskiden ama bunların gerçek hayatta yerinin olmadığını öğreneli çok oldu. Kafamı toparlayıp hayatıma, işime gücüme bakmak istiyorum. Maalesef herkes aşkı bulamıyor.