Aşk insanı güçlendirir mi, zayıf noktası mı olur?

Aşk insanı tek başına ne güçlendirir ne de zayıflatır, bunu belirleyen, sevdiğin insanın hayatındaki yeridir. Doğru insanın yanında aşk, insanın kendine bile itiraf edemediği cesareti ortaya çıkarır. Birinin seni beklediğini, anladığını ve yanında olduğunu bilmek, en zor zamanlarda bile insanı ayağa kaldırabilir. Ama insan bütün gücünü bir başkasına bağlarsa, aynı aşk bir süre sonra en zayıf noktası hâline gelir. Çünkü kaybetme korkusu başladığında sevgi geri planda kalır, yerini endişe ve bağımlılık alır. Bence gerçek aşk, birine tutunup ayakta kalmak değil, zaten ayakta dururken birinin elini tutabilmektir. Sevdiğin insan senin bütün dünyan olabilir ama dünyadaki tek dayanağın olmamalı. Çünkü aşk insanı tamamlamaz, insan zaten tamamlanmış hâliyle sever, paylaşır ve birlikte büyür. Bu yüzden aşkın gücü, kendini ne kadar kaybettiğinle değil, kendin olarak kalırken ne kadar sevebildiğinle ölçülür.

Aşk, insanın hem en büyük kuvveti hem de en derin zaafıdır. Çünkü insan, sevdiği yerde kalbinin kapılarını ardına kadar açar; içeri giren artık yalnızca mutluluk değil, incinme ihtimalidir de. Aşk insanı güçlendirir; çünkü uğruna yaşanacak, beklenilecek, göze alınacak bir şey verir insana. Birinin gözlerinde kendini bulmak, dünyanın bütün ağırlığına karşı insanın omuzlarını dikleştirebilir. Ama aşk aynı zamanda insanın en savunmasız yeridir. Çünkü sevdiğin insanın bir sözü, başkasının yüzlerce sözünden daha ağır gelir. Onun susması, bütün gürültülerden daha fazla yaralar; uzaklığı, dünyanın bütün mesafelerinden daha uzun gelir. İnsan, en güçlü olduğu yerde değil; en savunmasız olduğu yerde gerçek hâline gelir. Aşk bizi zayıflatmaz aslında. Bize, kimseye göstermediğimiz o zayıf yanımızı gösterir. Ve insan, o yanı kabullendiğinde yeniden güçlenir.

Bu tamamen aşık olduğun kişiyle de alakalıdır. eğer herkes sadık ve dürüst olursa aşk güçlendirir ama aynı zamanda da en hassas noktan olur o kişi