Hatalıyım fakat kızgınım, içimden özür dilemek gelmiyor hem de hiç. Tuhaf değil mi?

Arkadaşlar merhaba, benim işyerinde birlikte çalıştığım ve dostum dediğim en özel şeylerimi bile paylaştığım birisi var. Aynı zamanda arkamdan kuyumu da kazan birisi de var ve beni m bu dostum dediğim insan o adamla çok sıkı fıkılar. Birlikte alışverişe gittiler dün. Bu çok zoruma gitti ve bunu baya yansıttım ona. Sonra konuştuk sadece mesajla. Ona neden öyle davrandığımı söyledim. Ben aslında ondan hoşlanıyorum ve kıskanıyorum da. Daha önce de defalarca çoğu zaman o haklı olsa da, Ben de haklı olduğum zaman dayanamayıp onu arardım. Gönlünü bir şekilde almaya çalışırdım. Artık içimden gelmiyor. Dün Ben hatalıydım fakat şu an aynı masanın bir ucunda o diğer ucunda ben oturuyoruz. Ayaklarımız birbirine değecek o kadar yakınız. Sabahtan beri 1 kelime bile konuşmadık. Haksız olduğumu bilmeme rağmen konuşmak içimden gelmiyor. Özür dilemekten, dostluğu bozmamaya çalışmaktan yoruldum artık. Hep ben alttan alıp, mücadele ediyor hissediyorum. Artık istemiyorum böyle olmasını. Aynı otobüste durakta yüzüne bakmıyorum. Bir insan nasıl bu kadar soğuyabilir ki birinden? Şimdi düşününce haksızım ama içimden bir adım atmak gelmiyor da. Ben çok fazla gurur yapan birisi değilim de ama bu kez çok kararlıyım. Sizce de tuhaf değil mi? Sevdiğiniz değer verdiğiniz küs kalamadığınız kişiye, Artık içinizden bişey yapmak gelmiyor olması?