Kimse gerçekten sevmez mi kimseyi, aslında yine sevdiği içinde ki kendi duyguları mı?

İnsan başkasını sevebilir, çok sevebilir, belki kendi canından bile fazla, buna şüphe yok. Ama burada düşünülmesi gereken şey şudur ki; insan bir başkasını kendisine iyi hissettirdiği için sever. insan bir başkasını seviyorsa onu seviyor olmak o kişiye kendini iyi hissettirir. Bunun kökeninde belki aşkın kimyasalları gizlidir, belki de çoğumuzun her fırsatta inkar ettiği ama aslında hayatımızı yöneten, kökenimizde bize bir hayvandan çok da farklı olmadığımızı bağıran içgüdülerimiz, önemli değil. Temelde sorun olan şey, sevgi sevenden bağımsız olamaz. sevgi seven içindir, severek iyi hissettiği içindir, sevilen burada ikincildir aslında. İnsan kendisini sevdiği için sever bir başkasını, onu sevmeyi sevdiği için sever ve bu da aslında gerçek değildir. Ve sonuçta kimse kimseyi gerçekten sevemez...