Kimsenin sevgisinde samimi olduğuna inanamıyorum?

Psikoloji okuyorum ve buradan tanı beklemenin saçmalığının farkındayım aslında. Ama yine de soracağım. Kimsenin sevgisine güvenemiyorum, annem dahil, sürekli birilerinin sevgisinden emin olmaya çalışıyorum. Ve insanları genel olarak seven kötü niyet aramayan biriyim aslında. sürekli beni sevmiyorlar hissiyle yaşıyorum. Gün içinde arkadaşıma sarılıyoeum eğleniyorum birlikte vakit geçiriyoruz ve hani insanlara iyi gelmeye çalışıyorum ya da bana iyi gelmeye çalıştıklarını görüyorum ama gelin görün ki birden aklımda o düşünce "samimi mi şu an?" İnsanların sevgisine takıntılı olduğumu görebiliyorum. Ve bunu değiştiremiyorum. Kendimi dahi sevdipime emin değilim ve insanım en nihayetinde sevilmek istiyorum. Ve bu sebepten fark ediyorum ki romantik ilişkilerimde de karşı tarafın beni sevdiğine emin olamadığım için toksikleşiyorum. Hatta genelde beni sevmeyen kişinin peşinden koşmak çok daha kolay bi hal alıyor çünkü buna emin olmak çok daha kolay. Anksiyetem var desem değil insanlarla kolayca tanışıp arkadaş oluyorum. Depresyonda değilim bu durum öyle içselleşti ki birkaç saniye için modumu düşürse de sonrasında kaldığım yerden devam ediyorum. Obsesif olabilirim fakat öyle geniş bi tanım ki bu. Öneriniz nedir? Ne yapmalıyım? Buna benzer bi hastalık biliyor musunuz?