Kendini sevmeyen başkasını da sevemiyor mu, ya da sevildiğine inanamıyor mu?

Meselenin kendini sevmek olduğuna inanmıyorum. Mesele bizi biz olduğumuz için seven insanlar tarafından sevilebilmek. Seni hatalarına, kusurlarına rağmen seven insan senin zehrini alır, sana özgüven verir. Yaşama cesareti, hevesi verir. Tabi toplumumuz insanları sadece önyargılarını kullanarak tanıdığı ve dış görünüşü ile yargiladigi için böyle insanlara rastlamak, denk gelmek mucize gibidir. Demek istediğim doğru olan belli ama gerçekler de ayan beyan ortada. Toplumun yanlışları yüzünden doğrulara hasret kaldık.

Kendini sevmeyen bir insan başkasını da sevemez

Evet, doğru. Kendisini sevemeyen başkasını da sevemez. Çünkü insanlar kendilerini kusurlu gördükleri için sevmezler; göbekleri, çatlakları, sarkıkları, benleri, çilleri varsa bedenlerini, korkuları, endişeleri, beceriksizlikleri ve başarısızlıkları, zayıflıkları varsa karakterlerini sevmezler. Böyle olmalarının kendilerine verdikleri hayatı sevmezler sonra, vasat olduğunu düşünürler elindekilerin, ama mevzu bu da değil, bunun normal olmadığını hissederler içten içe. Olması gerektiği gibi gitmiyordur işler ve kendi başlarına olduramıyorlardır da.

O zaman destek aramaya başlarlar. Kendilerinde eksik olanı tamamlayacak ya da o eksiği görünmez ve önemsiz kılacak nesnelere ve insanlara çekilirler. Çilleri varsa fondötenleri, göbekleri varsa korseleri, cesaretleri yoksa cesur gözüken insanları, başarısızlarsa başarılı idolleri severler. İçten içe hangi konuda ne kadar eksik olduklarını düşünüyorlarsa, o eksiklerden münezzeh insan ve nesnelerle de o kadar uzlaşırlar. Bu uzlaşma kendinden fazlasıyla vermeye, bu verme de er geç bir yerde haksızlık hissine, o da öfkeye dönüşür, özellikle kendilerini tamamlamaya çalıştıkları şeylerin onları bir türlü tamamlamadığını gördükleri zaman.

Dolayısıyla burada kendinden başka şeylere duyulan şey sevgi değil ihtiyaçtır, bunun yanı sıra işlerine yaramayacak her şeye de kayıtsız kalır insanlar, iş görmez şeylerin de özünde barındırdığı ahengi ve güzelliği göremez olurlar.

Öte yandan kendisini olduğu gibi kabul eden insan, dışında kalan herkese ve her şeye de duru bir biçimde bakabilir ve onları olduğu kadarıyla takdir edebilir; ne eksik ne fazla.