Neden Kaybettik Diye Düşünmeye Gerek Yok Artık!

Kaybettik çünkü cesur olamadık. Başkası için bizi unutan insanları unutmayıp bir merhabasına muhtaç bekledik. Bu son dedik ve son kez olmadı bu cümleyi kurmamız.

Hiç birşey Olmamış Gibi Davrandık

Geri dönenlere kapımızı açık bıraktık ve o her zaman o kapının açık olacağını biliyordu, her canı istediğinde gitti ve geldi. Bizim yerimizi dolduramadıklarımız, başkasının yokluğunda bize geldi. Zamanla pişmanlıklar doldu o kapıdan, keşke demeye başladık..

Başka masalara meze oldun sen, sana artık kadeh kalkmaz!

En Zor Zamanlarımızda Yalnızdık

Zor zamanlar gelip geçince yanımızda beliren insanlara ederinden fazla değer verdik. Bizim verdiğimiz değerle bizi değersizleştirmeye kalktılar. İlk fırsatta çekip gidenleri affetmeye fırsat aradık. Çoğu zaman vazgeçemediğimiz için kabul ettik.

Sonra O Kapıları Tamamen Kapattık.

İnsanlara küstük, güvenmedik, inanmadık. Yanlış insanlara verdiğimiz fazla değerin cezasını doğru insanlara vermeyerek cezalandırdık. Mecburi yalnızlığımızı, keyfi yalnızlığa dönüştürdük. Çünkü yalnız insanlar üzülmez, hayal kırıklığına uğramazdı. Bizi bu hale getirenlere benzedik ve taş kesildi kalplerimiz.

Neden Kaybettik Diye Düşünmeye Gerek Yok Artık!

Hep ulaşılabilir olduk, ne zaman gelseler samimiyetle karşıladık. Neden kaybettik diye düşünmeye gerek yok artık.

Okuduğunuz için teşekkür ederim..