Yeşil Kızın Güncesi: Platonik Aşkların Onurlu Mücadelesi

Aşk'ın bir çok halini biliriz ama en acısı tek taraflı olanıdır galiba. Zor gelir tenine hiç dokunmadığın birinin yüreğine bu denli dokunması . Sen çok seversin ama o senin farkında olmaz ya işte bizim platonikliğimiz burada başlıyor galiba. Şu kalp gidip en imkansızı seçiyor , çoktan kalkmış bir trenin bekleyen yolcuları oluveriyoruz birden. Teni tenimize değmemiş , sesi kulaklarımızda hayal meyal dolanıyor. Düşünüyor insan sevdiğim kadar güzel mi o diyor?

Fakat imtahan bu ya ; balığın gönlü çöle vurulur ve o balık denizini çöl olarak beller , gittikçe öleceğini , tükeneceğini bilir ama vazgeçemez.

Peki gidip söylemek neden bu kadar zor geliyor ?

Cesaret edemiyoruz! Ne de olsa yanımızdan geçtiğinde nefesimizin kesildiği birinin karşısına geçip ne diyebiliriz ki?

Korkuyoruz! Reddedilmekten korkuyoruz. O bizi hiç sevemez ki diyoruz.

Güvenimiz yok! Kendimize olmayan güvenimiz yüzünden yüzüne bile bakamıyoruz bazen değil mi?

Ne de olsa sevilecek kadar güzel değiliz diye düşünüyoruz . Çünkü biz yol boyunca uzanan gri sıkıcı bariyer iken; o , vadinin ardında ilk defa görülen deniz gibi. İnsanlar gidip söyle diyip dururlar ya ; elimde olsa gidip söylemez miyim diye düşünüyorum ama insan yapamıyor işte . Sonuç olarak uzaktan bakmakla sınırlı kalıyoruz.

Fakat Cemal Süreya çok güzel söylemiş;

Kimseyi suçlama , suçlanacak biri varsa o da sensin . Sonuçta o sana küçücük bir umut verdi , sen ise ona her şeyini

Tek bakışına yüklediğimiz binlerce anlamı konuşmamıza gerek var mı? Bir defa bakıyor , tüm gece uyutmuyor insanı. Nasıl diye düşünüyor insan, bir insan nasıl böyle güzel bakar? Zordur sana aşkı öğreten adamın sana aşık olmaması.

Olmayınca olmuyor işte dönüp neden diye sorabilir miyiz?

Alışık olmadığımız duygular tenimizde dolanıp duruyor . Misal ben , onu her gördüğümde titreyen bu kalbe alışık değilim. Tek korkum bu da değil ; bir insanın yüzüne bakıp kimseyi bir daha bu kadar sevemem ki diye düşünmekte var . En ağırı bu galiba.

Bir ihtimalken bile güzeldir aslında onu sevmek . Olursak çok güzel oluruz biz diye düşünmek . Hiç olmayacak şeyleri hayallerle süslemek . Bir merhabayı yıllarca beklemek , onu görmek umuduyla dolaşmak adlarını ezberlediğimiz sokakları.

Bir defa sarılsak diye düşünürüz, şehir bir mucizeye tanıklık ederdi...

Her şeyi , her şeyiyle çok güzel o . Tanrı onu yaratırken sanki bizimde fikrimizi almış gibi değil mi? Onu görmekle sevmek aynı şey bizim için.

Platonik aşk , aşık olanı kaybeden yapıyordu. Çok seven hep kaybediyordu. Biz de bunu geç anlayanlardandık sadece. Aşkı hikaye yapanın imkansızlıklar olduğunu söylerler ya , onun imkansızlığı bizim hikayemizin sonu olacak galiba. Lakin elbet bir gün kavuşacağız , belki bu dünyada değil ama bir gün , bir yerde. Her aşkın karşılığını bulması dileğiyle...

Platonik aşkların onurlu mücadelecilerine!