İlginç Bir Aşk Hikâyesi Dinlemek İster Misiniz?

Sizlere başımdan geçen hem ilginç hem de kötü bir olayı anlatmak istiyorum. Etkilerini hala yaşadığım ve devam ettirdiğim bir olay.. Gelin başlayalım isterseniz..

Bundan yaklaşık 7 sene önce şu an yaşamakta bulunduğum şehre yeni taşınmıştık. Uyum sorunu yaşıyorum. Kimseyle anlaşamıyordum. Bu şehrin insanları hem bencil hem kibirliydiler. Kendileri gibi olmazsanız hem sizi ezerler hem de dışlarlardı. Tabi ben bunları seneler sonra anladım..

Yeni şehir yeni okul demekti. Okulun ilk günüydü hala adım gibi hatırlıyorum. Ayşe adında bir kızla tanışmıştım. Bana çok yakın ve samimi davranıyordu. Buna sevinmiştim arkadaş edinmek bu kadar kolay olabilir miydi?

Olamazdı... Fakat o günkü çocuk aklımla buna inanmıştım sanırım.

Hanı ilköğretim haftası olurdu ya okulun ilk günü.. Öğrenciler sıraya girer, okul müdürü konuşmasını yapar vs vs.. Sıradan bir ilk gündü.. Yanımda Ayşe sürekli diğer tarafımdaki alt sınıftan bir çocukla laf dalaşı yapıyordu. Artık sıkılmıştım. Önce Ayşe'ye dönüp yeter uğraşma onunla, o da senle uğraşmaz o zaman dedim. Peşinden diğer yanımda duran bizden bir yaş küçük çocuğa dönerek ona da laf sokmaya hazırlanırken birden gözlerim çocuğun gözlerinde kayboldu. Aman Allahım bu kadar güzel gözler olabilir miydi var mıydı?! Böyle güzel bir gülüş var mıydı sahiden? O an kendimi kaybettim ve çocuğa aval aval bakmaya başladım.

Bütün ömrünün hatası daha yeni başlıyordu bense bundan bihaberdim..

Okul günleri geldi geçti bense sürekli çocuğu izler duruma gelmiştim. Onu her gördüğüm gün daha çok bağlanıyor, her defasında daha çok görmek istiyordum o güzel suratı.. Yuvarlak beyaz bir yüz, kapkara kaş ve gözler ve bu güzel çehreyi tamamlayan pasparlak bembeyaz dişlerle mutlu bir gülümseme.. Az buçuk aklınızda canlanmıştır eminim.

Arkadaşlarım görüyordu bu durumumu. Sonradan yeni bir arkadaş daha edinmiştim tabi. Adı Zeynep. Çok iyi anlaşıyorduk. Bana aşık olduğumu söylüyordu. Eğer öyleyse ilk görüşte aşkı yaşıyordum. Buna kanaat getirmiştir artık.

Günler git gel ben çocuğa bakmaya kıyamazken çocuk hep benimle dalga geçer, benden rahatsız olurdu. Bu halimi gören Ayşe bir gün yanıma gelip az kendine bak çocuğu kaçırtıyorsun ona aşıksın biliyoruz artık dedi. Başta inkar etsem de onlar görüyordu bir işe yaramıyordu yani inkarlarım. Ben de kendime bakmaya başladım perçem kestirmekten üst başa kadar her şeyi yapmaya çalışıyordum. 14 yaşındaki bir kız ne kadar bakabilirse o kadar bakıyordum.

Fakat hiçbir şey sonuç vermiyordu. Gel zaman git zaman benim aşkım bütün okula yayılmış alay konusu olmuştum. Bunu elbette rehberlik hocası duyunca beni uyardı hatta aileme haber verdi. Fakat beni üzen bu değil bir süre sonra kulağıma gelen dedikodu oldu..

Ayşe, Mehmetle yani sevdiğim, aylardır sevmesi için sonsuz dua ettiğim Mehmetle çıkıyordu. Çok üzülmüştüm. Böyle bir şeyi, benim onu sevdiğimi bile bile nasıl yapar merak ediyorum.

Keşke bunla kalsaydı. Bir gün beni okulda sıkıştırıp o çocuğun ismini bir daha asla ağzıma almamam için, bir daha asla sevmemem için tehdit etti. Bir şey yapamadım,diyemedim. Tamam dedim. Korkmuştum. İlk defa tehdit ediliyordum. Ama seven gönül vazgeçmiyordu. Ben yine sevmeye, alttan altta bakmaya devam ettim.

Bir gün kulağıma gelen dedikoduya sevinsem mi üzülsem mi şaşırdım. Mehmet, Ayşeyi aldatıyordu! Hatta dedikodu değil kesindi. Bense arkadaşıma böyle yaptığı için ona kızmış, doğrusunu Ayşenin bilmesi gerektiğini düşünerek ona söylemiştim. Bana başta inanmamış sonrasında doğruluğunu öğrenince bir süre beni görmek istemedi.

Ancak sonradan yanıma gelip bana dedikleri beni çok sevindirmişti. Başka bir çocuk varmış o da Ayşe'yi seviyormuş ve ona teklif etmiş onunla daha mutluymuş. Bunun için arkadaşım bana teşekkür etmeye gelmişti. Hem arkadaşımı kazanmış hem de Mehmet'i rahatça izleyebilecektim. Buna oldukça sevinmiştim.

Hem arkadaşlığımızı pekiştirmek hem de onu sevdiğim için Ayşeye yardım etmeye çalışıyordum sürekli. Gerek sınıfta kopya gerek başka konuda ne isterse yardım etmeye çalışıyordum. Fakat beni kullandığını kabul etmiyordum.Başından beri beni kullandığını bile bile kabul etmiyor arkadaşçadır deyip geçiyordum. Zamanla Mehmete olan duygularım da azalmış üstümdeki duygusal yük de kalkıyordu.

Bir süre sonra karşılıklı sevdiğim biri olmuştu hayatımda. Mesajlaşıyorduk sürekli. Elbette Ayşenin de kulağına gitmişti bu. Ama sürekli telefonu elimden almaya çalışıyordu ve mesajları okumaya çalışıyordu. Hayatta en nefret ettiğim şey birinin özelini karıştırmaktı ve aynısı bana yapılınca haliyle sinirleniyordum. Ama bir şey demiyordum. Taa ki Ayşe benden telefonu alıp tüm mesajları seslice kızlara okuduğunda ve bunu okula yaydığında sabrım taşmıştı. İşin kötü yanı aileme de haber gitmişti ve annemle ilk ciddi kavgamızı yaşamış ailemle aram bozulmuştu. O an bitmişti. Bir daha affetmeyecektim. Kesin kararımdı.

Dedigim gibi kararımdı sonradan yine affetmiş, ona yardım ediyordum ara sıra kopyada şunda bunda. Ama eski ben yoktu. Arkadaş kazığı yemiş olan ben Zeynep'e sımsıkı sarılmış onun dostluğunun keyfini çıkarıyordum. Hala da çok seviyorum onu. İyi ki tanışmışım onunla.

Lise son sınıfa geldiğimizde Ayşe bana durduk yere ters davranmaya başlamış beni derslerde sınıfın ortasında rezil ediyordu. Peygamber değildim. Bitti dedim. Bir daha asla ne yüzüne baktım ne konuşmasına.

Şuanda da hala öyle. Ne yüzüne bakıyorum ne konuşuyorum.

Benden tavsiye,

Ne bir erkek için birbirinizi kırın ne de üzün. Başkalarının eşyaları sizi ilgilendirmez. Kimin neler yaşadığını bilemezsiniz. Dostlar, az olsunlar öz olsunlar. Şimdi 20 yaşındayız ama ne konuşuyor ne de birbirimizin suratına bakıyoruz. Ona hakkımı helal ettiğimden bile emin değilim.

Büyükleri dinleyin. Onlar gerçekten bir şeyler biliyorlar. Ben geç dinledim umarım siz onlardan olmazsınız.

Önce sevgilinizi değil karakterinizi yapın. O daha önemli. 😉

Okudugunuz için teşekkürler.