Sevdiklerinizin Kıymetini Bilmenizi Sağlayacağını Düşündüğüm Hikayem!

30 yaşındayım, 22 yaşımda yani 8 sene önce evlendim eşimle. Kendisi 19 yaşındaydı o zamanlar. Evliliğimizde iki yıl boyunca sağlık kaynaklı bir problem hiç olmadı ve bende gençliğimin verdiği cahillik ile eşimi üzüyordum. Bir olay yaşandığında bağırıp çağırıyor hakaret ediyordum.

Kabusumuz 2 yıl sonra başladı

Herneyse bu şekilde geçen iki yılın ardından eşimin beyninde kötü huylu bir tümör olduğunu duydum. Birde oğlumuz vardı o zamanlar. Eşim sürekli kusuyordu ve başı ağrıyordu. Hamile olduğunu düşünerek mutlu mutlu gitmiştim hastaneye ama şok oldum. Büyük çaresizlik yaşadım, ameliyat olması gerek dediler ve ameliyat oldu. Bir sıkıntı yoktu ama bir süre sonra tekrar nüksetti. Velhasıl kelam 2 yıl daha mücadele etti eşim tümörle.

Ayrılık

2 yıl sonra bir gün yine hastanede yatarken kötüleşti. Doktorun sorduğu soru şuydu "eşinizi makinaya bağlayalım mı?" Çünkü makinaya bağlansada sadece biraz daha yaşamasını sağlayabilirdik. Birkaç ay belki. Son zamanlarda eşimde gitmek istiyorum diye sayıklamaya başlamıştı zaten. Makinayı kabul etmedik. Bütün akrabalarımız geldi hastaneye, eşim kendindeydi pek bizi anlamasada. Herkesle görüştü. 9 saat boyunca yanından hiç ayrılmadım. Doya doya konuştum sarıldım öptüm ve 9 saatin sonunda Daha fazla dayanamadı ama onunla dolu dolu bir 9 saat geçirdik. Herkes yanındaydı tam istediği gibi. Çok nadir rüyalarıma gelir. Oğlumada annem bakıyor, bana ondan kalan emanete. Eşime herzaman çok saygı duydum. Çok asil bir kadındı. Sevdiklerinizin kıymetini bilin.