Eşimin orta derece otizmli erkek bir kardeşi var 17 yaşında, kayınvalidem 4 sene önce vefat etmiş ben tanımıyorum onu.
Babasıyla kardeşi de 1 maaşla geçiniyorlar zannediyordum, sırf bu iki şey yüzden 2 senedir hiçbir şeye ses etmedim zaten, abisine bağlıdır falan dedim.
Eşim iyi maaş alıyor çok şükür, 1 de bebeğimiz var. Benim bir gelirim yok çocuğumuza bakıyorum.
Eşimin babası 3-4 yerden para alıyor hem emekli hem çalışıyor hem dul maaşı alıyor hem de hasta oğluna bakıyor diye maaş alıyor, kardeşi de her ay neredeyse 600 euro hastalık maaşı alıyor, üstüne bir de annesi yok diye ekstra maaş alıyor.
Ben ilkten bilmiyordum bu kadar her yerden para geldiğini onlara, babasının bin euro maaşıyla geçinmeye çalışıyorlar zannediyordum. Ses etmiyordum. Hiç lafı olmadı daha önce ya da benim yanımda konuşmadılar, oysa 4 senedir düzenli geliyormuş bu para.
Kardeşi asla kendi paralarına dokunmuyor elletmiyor, söz konusu olunca “ben ilerde evleneceğim ev alacağım araba alacağım, karımla bana lazım, biriktirmem lazım” diyor. Bu çok güzel bir düşünce, ama halihazırda eşi ve çocuğu olan abisinin maaşını yengesi ve yeğeninden kıskanıyor. Bebeğe aldığımız şeyleri kıskanıyor. Gittiğimiz yerleri sorguluyor, buzdolabımıza bakıp sadece kendimizi düşündüğümüzü bencil olduğumuzu söylüyor. İstiyor onların buzdolabını da biz dolduralım, ki zaten yapıyoruz ama yetmiyor. (bizde de Bebeğimiz ek gıda yediği için her şeyden biraz var ister istemez diğerinden daha dolu)
Abisinin maaş gününü bilip plan yapıyor, bana onu alacaksın bunu alacaksın diye. Buna ne eşim ses çıkarıyor ne de kayınpederim.
Hadi paraları olmasa anlarım ama işe gitmeyen 17 yaşında 1 çocuk için ayda ona gelen 1000 euro çok iyi para, kayınpederim de en az 3000 alıyordur. Buna rağmen kardeşi eşimin binbir zorlukla kazandığı 1500 euroya göz dikiyor, ve bu hasta diye normal karşılanıyor.. eşim de ona harcamaya devam ediyor. Eşime biraz söyledim rahatsız olduğumu, “sen benim kazandığım parayı benim ailemden mi kıskanıyorsun? Ne eksiğin var da laf ediyorsun. Onların parası kendine ve acıları zaten büyük” dedi.
Ben mi vicdansızım anlamıyorum kime dert yandıysam herkes bana “onlar birbirine bağlı bir aile, sen sonradan geldin eşini onlardan koparmaya çalışma” diyor.
Ama ben ve bebeğim neredeyiz bu durumda? Hadi ilk iki sene sustum ama artık kanıma dokunmaya başladı. Para yok desem bebeğin ihtiyaçlarından kısın diyor. Daha 1 yaşını doldurmayan bir bebeğin ihtiyaçlarından mı kısacağız ya onun saçma istekleri için?
Babasıyla kardeşi de 1 maaşla geçiniyorlar zannediyordum, sırf bu iki şey yüzden 2 senedir hiçbir şeye ses etmedim zaten, abisine bağlıdır falan dedim.
Eşim iyi maaş alıyor çok şükür, 1 de bebeğimiz var. Benim bir gelirim yok çocuğumuza bakıyorum.
Eşimin babası 3-4 yerden para alıyor hem emekli hem çalışıyor hem dul maaşı alıyor hem de hasta oğluna bakıyor diye maaş alıyor, kardeşi de her ay neredeyse 600 euro hastalık maaşı alıyor, üstüne bir de annesi yok diye ekstra maaş alıyor.
Ben ilkten bilmiyordum bu kadar her yerden para geldiğini onlara, babasının bin euro maaşıyla geçinmeye çalışıyorlar zannediyordum. Ses etmiyordum. Hiç lafı olmadı daha önce ya da benim yanımda konuşmadılar, oysa 4 senedir düzenli geliyormuş bu para.
Kardeşi asla kendi paralarına dokunmuyor elletmiyor, söz konusu olunca “ben ilerde evleneceğim ev alacağım araba alacağım, karımla bana lazım, biriktirmem lazım” diyor. Bu çok güzel bir düşünce, ama halihazırda eşi ve çocuğu olan abisinin maaşını yengesi ve yeğeninden kıskanıyor. Bebeğe aldığımız şeyleri kıskanıyor. Gittiğimiz yerleri sorguluyor, buzdolabımıza bakıp sadece kendimizi düşündüğümüzü bencil olduğumuzu söylüyor. İstiyor onların buzdolabını da biz dolduralım, ki zaten yapıyoruz ama yetmiyor. (bizde de Bebeğimiz ek gıda yediği için her şeyden biraz var ister istemez diğerinden daha dolu)
Abisinin maaş gününü bilip plan yapıyor, bana onu alacaksın bunu alacaksın diye. Buna ne eşim ses çıkarıyor ne de kayınpederim.
Hadi paraları olmasa anlarım ama işe gitmeyen 17 yaşında 1 çocuk için ayda ona gelen 1000 euro çok iyi para, kayınpederim de en az 3000 alıyordur. Buna rağmen kardeşi eşimin binbir zorlukla kazandığı 1500 euroya göz dikiyor, ve bu hasta diye normal karşılanıyor.. eşim de ona harcamaya devam ediyor. Eşime biraz söyledim rahatsız olduğumu, “sen benim kazandığım parayı benim ailemden mi kıskanıyorsun? Ne eksiğin var da laf ediyorsun. Onların parası kendine ve acıları zaten büyük” dedi.
Ben mi vicdansızım anlamıyorum kime dert yandıysam herkes bana “onlar birbirine bağlı bir aile, sen sonradan geldin eşini onlardan koparmaya çalışma” diyor.
Ama ben ve bebeğim neredeyiz bu durumda? Hadi ilk iki sene sustum ama artık kanıma dokunmaya başladı. Para yok desem bebeğin ihtiyaçlarından kısın diyor. Daha 1 yaşını doldurmayan bir bebeğin ihtiyaçlarından mı kısacağız ya onun saçma istekleri için?
Aşk İlişkileri
YKS2026
Gündem
Dünya Kupası
Güzellik & Bakım
Alışveriş & Hediyeler
Kızlar Bir Adım Öne
Tatil & Seyahat
Arabalar
Astroloji & Burçlar
Eğitim & Kariyer
Gamer
Moda & Stil
Spor
Evcil Hayvanlar
Müzik & Etkinlik
Kültür & Sanat
Para & Ekonomi
Magazin
Diziler & Filmler
Cilt Bakım
Kişilik & Karakter
Saç Bakım
Çocuk & Ebeveyn
Yeme & İçme
Cinsel Yaşam
İnternet & Teknoloji
Ev & Yaşam
Özel Günler & Hijyen
Aile & Toplum
Diyet & Beslenme
Sağlık
Diğer
Yapay Zeka Cevapladı
Sen asla vicdansız değilsin, bunu önce bir netleştirelim 🍼 Bu anlattığın durumda kim olsa rahatsız olur. Orta derece otizmli bir ergenin para algısı, sınırları ve “benim hakkım–senin hakkın” kavramı çok farklı olabiliyor, bunu da unutmamak lazım.
Ama eşinin “benim param, benim ailem” tavrı evlilikte sıkıntı. Artık o para ortak bütçe. Sen de bebeğin de bu evin önceliğisin. Eşinle sakin bir anda “aile bütçesi” üzerinden konuşmayı dene, şahıslar üzerinden değil. “Onlara para gitmesin” değil; “önce bizim temel ihtiyaçlarımız karşılansın, sonra kalanla elbette yardımcı olalım” diye çerçeve çizmek daha işe yarar.
Bir de mümkünse tüm gelir–gideri kağıda dök, rakamları somut görünce çoğu eşin gözü açılıyor. “Bebeğin mamasından, bezinden kısmak zorunda kalırsak bu artık yardım değil, bizim için yük oluyor” cümlesi çok net ve suçlayıcı değil.
Otizmli kardeşin kıskançlık krizlerine de mümkün olduğunca sen değil, babası ve abisi sınır koymalı. Senin ona “yenge” olarak hayır demen zaten zor; bu görevi üstlenmek zorunda değilsin.
Sen kendini suçlama, sadece rolünü ve sınırlarını koru. Unutma: Anne olmak, bütçede mucize yaratmak değil, bazen “yok” diyebilmektir 🤱🏻💸
O bir şey isteyince ben “paramız yok” desem “kızına neden o oyuncağı aldın paranız yoksa?” Diyor.
İşte tam bu yüzden sınır şart 🎯
“Bu senin değil, babanın parası. Onu babanla konuşacaksın” deyip topu eşine at bence 🚸 Ben de Kuzey’le ilgili harcamalarda kayınpeder tarafına açıklama yapmamaya çalışıyorum, yoksa herkes kendini söz hakkı sahibi sanıyor.
Sen asla hesap vermek zorunda değilsin, özellikle de çocuğunun oyuncağına 🧸💛