Eşimin otizmli kardeşine karşı nasıl bir tavır almam lazım? Kötü birimiyim sizce?

Çocuğun bana bir zararı yok lafta. Ama bazı şeyler sinirime dokunuyor. Abisini benden kıskanıyor, beni aileye kabul etmek istemiyor ve hep bensiz planlar kuruyor. İlk başta “aa ne güzel abisiyle güzel ilişkisi var” diye düşünüyordum fakat bu son bir ay dayanamamaya başladım. Yaza abisiyle 4 haftalık tatile gitmek istiyor. Plan kurmuş nereye gideceğini ayarlamış. E eşimin tatili zaten 4 hafta. Bir taraftan kendime kızıyorum, çocuğun annesi de yok onu doğururken hayatını kaybetmiş.
Ama elimde değil bazı duygular.
Eşimle gezmeye giderken hep gelmek istiyor, geldiğinde de bütün ilgi kendisinde olsun istiyor. Sürekli abisiyle konuşuyor, eşimde onunla ilgileniyor sadece. Benim konuştuklarım havada kalıyor hep. Biz daha 8 aylık evliyiz hiç gidemedik başbaşa biryerlere.
Hamileyim ben ve erkek bebeğimiz olacak. Abisine “benim ismimi sen koymuşsun bende senin çocuğunun ismini koyacam” diyor. E ben ne oluyorum bu durumda? İlk 3 ay geberiyordum nerdeyse kusmaktan. Eşim bunun mümkün olmadığını söyledi ve kızdı çocuk.
Markete bile başbaşa gidemiyoruz hep bizimle. Eşim bana marketten bir şey alıyor, “yengeme 500tl lik şey aldın bana da okadar alacaksın” diyor. Hep bilgisayar oyunu istiyor paralı olanlardan. En pahalılarından. Çocuğun parasıda var maaş bağlı hasta olduğu için. Ama kendi parasına elletmiyor. Evlenince iyi bir hayat yaşamak için biriktiriyormuş, e abisi neden yaşamasın iyi hayat?
Alt üst iki apartmanda oturuyoruz,
Her şeye hesap soruyor, pencereyi açsam “içeri soğuk giriyor neden açıyorsun” diyor. Benim evimde diyor bunu. Aklına gelince çıkıp hizmet bekliyor dolabı karıştırıyor.
Misafirliğe gittiğimizde başka insanlara kalırmı diye düşünmeden masadaki her şeyi yiyor, hadi buna sinirlenmiyorum normal. Ama geçende bana biri “biraz kendisini tutmasını söylesene” dedi evine gittiğimiz insanlardan. E bu çocuğun babası var abisi var. Ben onun ebeveyni değilim ki. Bana düşmüyor laf söylemek, abisi dediğinde de kızıyor ağlıyor. Babasının hiç derdi değil takmıyor herif. Sadece pohpohluyor uyarmıyor asla.
Ayrıca içinde yeşil bulunan yemek yaparsam sinirleniyor bana. E ben kendi evime ayrı onlara ayrı yapıyorum, kendi evime istediğim yemeği yaparım. Yukarıya gelip eleştiriyor yemeğimi. Kapı çalma alışkanlığıda yok asla.. kendimize bir şey alamıyoruz hemen ortak çıkıyor. Geçen gün çikolata aldı eşim bana canım istemişti. “Yarısı benim dimi?” Diyor. Tabiiki veriyorum ama hep böyle. Kendisine alınca ne babasına ne abisine veriyor.

Ne yapsam bilemiyorum ama çok sinirleniyorum. Belkide hormonlardandır. Çok mu bencilim? Ağlaya ağlaya yazdım bunları, kendim yaşamasam ve biri bana bunu böyle anlatsa abartıyorsun derdim ama bilmiyorum.. 13 yaşında bu arada küçük daha.