Ebeveynler çocuklarının davranışlarını kontrol altına almaya çalışırken ya da çocuklarına bazı davranışları kazandırmak isterken ögüt vermekten kaçınmazlar. Aslında bir çocuğun gördüğünü yaptığı gerçeğinden yola çıkarsak ebeveynlerin çocuklara olumlu model olması yeterli olabiliyor.SIz çocuklara öğüt vermeyi mi yoksa örnek olmayı mı tercih edersiniz, hangisi daha etkili?
Çocuğa öğüt vermek mi yoksa örnek olmak mı daha etkilidir?
Buna mutlak hemen herkes örnek olmak diyecektir. Peki o zaman bu kadar çok "örnek olmak" fikrinde birleşiyorsa insanlar, neden olmuyor?
Nedir bu örnek olmak?
Bence bunun üstünden konuşmak lazım. Bir çocuğa öğüt vermek iyidir eğer öğüt verdiğiniz şeyleri günlük hayatınızda uygulama beceriniz varsa. İşte o zaman, hatta o öğüt, örneği dile getirmek olur.
Parkı kapatacaklarmış çıkalım. Bak yemezsen arkandan ağlar. Derslerinden güzel not almazsan seni okuldan alacağız. Böyle yaparsan amca kızar.
Sadece bir iki lokma fazla yemesi için söylenen basit yalanlarla büyüyen çocuklara "yalan söylememek" için nasıl örnek olabiliriz. Günlük yaşantımızda çocuklarımızın sergilemesini istemediğimiz davranışları o kadar çok sergiliyoruz ki;
Bir komşumuza davranışımız
Trafik içinde kurallara uymamız, söylemlerimiz
Çevremizle ilişkimiz
İnsanlarla üslubumuz
Aslında çok zaman çocuklara örnek olmak için farklı davranıp, günlük hayatımız içerisinde farklı davranıyoruz. Ve şunu unutuyoruz, birer yetişkin olarak tüm çocuklara örnek olmalıyız.
Yere çöp atmamak... En basit davranış. Bu kadar örnek oluyorsak, kimler atıyor bu çöpleri yere?
Bir çocuk sözden ziyade davranışı kendisine örnek alır ve ailesinden ne gördüyse onu taklit eder. Doğru ve yanlış mekanizmaları sadece gördüğü örnekler üzerinden şekillenir. Bu yüzden ebeveynler bir şeyin yanlış olduğundan bahsetmeden önce o yanlış şeyin esamesinin kendi hayatında da olmaması gerekir. Yoksa çocuk o ebeveyni dikkate almaz, söylediği doğru olsaydı kendisi yapardı der. Bu yüzden örnek olmanın en iyi nasihat olduğunu söyleyebilirim.
Tam da görselde ifade edildiği şekilde... Şimdilerde çocuklar bu yüzden de biraz söz dinlemiyorlar, kendilerine haddinden fazla öğüt veriliyor ama doğru örnek olmak pek mümkün olmuyor. Ben ise elimden geldiğince çevreme, özellikle yeğenime iyi örnek olmaya çalışıyorum, yanlışlarım varsa bile bunu onun gözü önünde yapmıyorum ki onun gözündeki güvenim zedelenmesin. Zaten biz bir çocuğa örnek olmaya çalıştıkça aslında bir yandan da kendimizi eğitmiş oluyoruz. Bundan daha güzel bir eğitim metodu da olamaz :)
Çocuk çevresinde duyduklarından çok gördüklerinden etkilenir Çocuğa rol model olmak daha etkilidir. Bir çocuk kendini sadece ailesinin yanında güvende hisseder. Bu bakımdan ailesinin takındığı her türlü davranış ve haraketi çocuk doğru bir davranış olarak beynine kodlar
Merhaba, Bunu bir cümle ile söylemek isterim "söz uçar yazı kalır" felsefesinden yola çıkarak düşünmekte fayda var neticede onlar çocuk 10 kere de aynı şeyi söylesek bazen unutabilirler. Bu nedenle örnek olmak en iyisi en ideal seçenek bence kaldı ki istatistikte bile yeri var. Çocuğun ebeveynlerini talit ettikleri bir gerçek bundan dolayı bu konuda en saçma söz ise; dediğimi yap, yaptığımı yapma sözüdür. Davranışlarınız ile çocuklarınızı daha güzel ahlâklı büyültmek daha mantıklı ve sağlıklı olacaktır.
Unutmamak gerekir ki çocukların taklit yetenekleri de bir hayli fazladır.
Bir çocuğa istediğin kadar öğüt ver sen o söylenenleri bir ebeveyn olarak uygulamıyorsan o sözler uçup gider maalesef Söz uçar yazı kalır denen olay burada Söz uçar uygulama kalıra geliyor ister istemez çocuk diyor bana bunları söylüyor ama neden kendisi yapmıyor ben yapmazsam bana kızmaz ben yapmazsam Sen de yapmıyorsun deyip ona karşı çıkabilirim düşüncesi ile istediğin kadar öğüt ver O öğüdü u almıyor Sen uygulama dıktan sonra
Söylediğimi yap yaptığımi yapma derseniz o zaman çocuğu ikileme maruz bırakırsınız nasıl başladıysa öyle gider çocukken en güzel eğitim ailelerin birbirleri üzerindeki davranışidir. Çocuk aile ortamında bizlerin söylediklerinden çok bilinçaltına kaydolanlar yapmis olduğumuz gözle görülen hareketlerimizdır. Bu yüzden çocuklara örnek olmak ve bu doğrultuda öğüt vermek gelişim açısından daha sağlıklıdır.
Örnek olmak tabiki de daha etkilidir. Kitap oku kızım ama bak ben telefondan pub g oynuyorum ama pub g kötü bir şey sen oyanama. Ne yapsin şimdi bu çocuk
Buna mutlak hemen herkes örnek olmak diyecektir. Peki o zaman bu kadar çok "örnek olmak" fikrinde birleşiyorsa insanlar, neden olmuyor?
Nedir bu örnek olmak?
Bence bunun üstünden konuşmak lazım. Bir çocuğa öğüt vermek iyidir eğer öğüt verdiğiniz şeyleri günlük hayatınızda uygulama beceriniz varsa. İşte o zaman, hatta o öğüt, örneği dile getirmek olur.
Parkı kapatacaklarmış çıkalım. Bak yemezsen arkandan ağlar. Derslerinden güzel not almazsan seni okuldan alacağız. Böyle yaparsan amca kızar.
Sadece bir iki lokma fazla yemesi için söylenen basit yalanlarla büyüyen çocuklara "yalan söylememek" için nasıl örnek olabiliriz. Günlük yaşantımızda çocuklarımızın sergilemesini istemediğimiz davranışları o kadar çok sergiliyoruz ki;
Aslında çok zaman çocuklara örnek olmak için farklı davranıp, günlük hayatımız içerisinde farklı davranıyoruz. Ve şunu unutuyoruz, birer yetişkin olarak tüm çocuklara örnek olmalıyız.
Yere çöp atmamak... En basit davranış. Bu kadar örnek oluyorsak, kimler atıyor bu çöpleri yere?
Çok teşekkürler güzel görüşünüz için.