Benim İki Elim Var, Hayata Dört Elle Tutunabilmem İçin Senin Ellerine de İhtiyacım Var

Merhaba arkadaşlar, nasılsınız?

Hayat nasıl gidiyor umarım iyidir her şey. Hayatınızda her şeyin daha da iyi olmasını mutlu ve huzurlu olmanızı diliyorum ve geçiyorum konuya arkadaşlar bu gün ben size bugünün hikayesinin kahramanı olan bir savaşçıdan bahsedeceğim. O küçük savaşçının bugün doğum günü ve savaşçı oğlum kocaman oldu çok şükür. Sizlere onun doğum hikayesini anlatacağım.

Prematüre Bebek Annesi Olmak

Bunu anlatmakta amacım burayı okuyan prematüre annelerine daha dirençli daha fazla kendilerine inanmalarının olması ve içlerinde o umudun hep olmasını, bitmemesi gerektiğini söylüyorum. Umarım bu yazacaklarımla prematüre annelerine bir manevi destek olurum.😊

Ben bir prematüre çocuk annesiyim Bugün oğlumun 3 yaşı oldu, doğum günüydü bugün.

Sizlere dünyaya geldiğinde yaşadığımız o zorlu süreçten kısa olarak anlatmak istiyorum.
Öncelikle şunu söyleyim premetüre annesi olmak çok zor.

"Prematüre" bebek annesi demek bebeğini ne zaman kucağına verecekler diye beklemek demek, her gördüğünde ellerindeki, kollarındaki, ayaklarındaki damar yollarının izlerini sayıp ağlamak demek, küvez demek, oksijen desteği demek, her gün ziyaret saatini beklemek demek, gözün kulağın telefonda beklemek demek...

Hasret demek, hastane odasında yan odadan gelen bebek sesini kıskanmak demek, soğuğa sıcağa bakmayarak her gün hastaneye sütünü götürmek demek, eve eli boş gözün yaşlı dönmek demek ama yine de şükretmek gerek onlar minik savaşçılar demek...
Doğum yapmak ama hemen bebeğini görememek dünyanın en berbat duygularından biri olsa gerek. Çok zor günlerdi.. Bir yanımız uçurumdu, bir yanımız hayat.

Doğumdan çıkınca ilk düşüncem canımın acısını değil de bebeğim şu an küvezde ne durumda diye düşünmemdi.

O kadar acı ve ağrıya rağmen bebeğimi kucağıma alamadığım gibi sadece 10 dk görebilmek için koşar adımlarla yoğun bakım kapısına gitmemdi.

Dokunmaya kıyamadığım vücudunun kıldan ince damarlarına serumlar takılı görünce için için ağlamamdı!

Bebeğim için akan sütlerimi saat kurup ağlayarak sanki o benim yanımdaymış gibi sağmamdı.

Bir de üzerine onu orada hastanede bir başına bırakıp eve geri gelip Allah’a n'olur evladıma bir şey olmasın diye yalvarmamdı!

Kısıtlı zamanda (10dk) ona dokunamadan sevgimi göstermeye çalışmamdı.

Ağlayarak görmeye gidip ağlayarak geri dönmemdi.

Doktorumuza bebeğim nasıl ne durumda diye sorduğumda burası yoğun bakım her şeye hazırlıklı olmanız lazım dediğinde yine de dik bir şekilde ayakta durabilmemdi

Üzerinden çıkan her kabloya sevinmek küvezden kota geçtiğinde üzerinde kıyafet gördüğüne şükretmemdi

Hastaneden çıktık eve geldikten sonra çok şükür dediğim halde bile her kontrolde doktorun ağzından çıkan her kelimeyi nefes almadan dinlememdi.

Prematüre Doğum Sonrası

Son kez elimi karnımda gezdirdim. Minicik tekmeleriyle, hamileliğimle, ve belki de içimde büyüttüğüm can ile vedalaşıyordum. Hiç bu kadar çaresiz ve yorgun hissetmemiştim.
Doğum sonrası söylediğim kelimeler bunlardı:

Bebeğim nerede iyi mi ? Göremiyorum yaşıyor mu bebeğim ?

Onu görememek , karnındaki boşluk , ona kavuşamamak dünyanın en berbat hissi ! Bebeğim doğduğunda daha 28 haftalıktı ve ben onu kaybetmekten ölesiye korkuyordum. Doktor her şeye hazırlıklı olun yaşamayabilir dedi. Çünkü benim küçük savaşçım çok küçük ve gelişmemiş doğdu, akciğeri de gelişmemişti.

Doğum yaptıktan sonra karnınız, kucağınız boş eve gelmek nasıl acıdır bir anne için, günlerce süt taşıdım, beşer dakika görerek avunmaya çalıştım. Kan aldıkları zaman hıçkıra hıçkıra ağladığım günler, prematüre anneleri neler yaşar, anlatılmaz 😔

Sadece elim kadardı boyu doğduğunda.

Doğum yaptığınız bebeğinize canınıza dokunamamanın acısı

Cam fanusun içinde size çaresizce bakması

Elinizden bir şey gelmemesinin yetersiz hissetmenin verdiği acı

O yaralı kalple milletin sorularına cvp vermek zorunda kalmanın ne kadar üzücü olduğu

O yorgunlukta üzüntüde "sütün olmuyor mu, süt ver" diye cahilce konuşup acınızı anlamayan insanlarla muhatap olmanın ne sinir bozucu olması

Her küvez kapısına vardığımızda acaba yaşıyor mu diye korkuyla beklemenin nasıl çöküşe sebep olduğunu hissetmeler.

Çok zorlu bir süreç. Ve bu acı zorlu günlerde yaşananları insan zihninde kalıyor.

İnsan gebeliği 40 hafta sürer bazen 41 hatta 42 haftayı bulabilir 36 haftadan önce doğan bebekler prematüre kabul edilir, yani 28 haftada doğmuş bir bebek gelişimini anne karnında tamamlamadan doğmuştur ve yoğun bakımda her yerinde kablolar , damar yolları, göbek deliğinden midesine sokulmuş hortumlar, oksijen seviyesini ölçen alet, ağzından akciğerlerine giden bir oksijen desteği, gözleri bazen bantlı, minicik bedenleriyle küvezde yatar .

Anne-babaysanız evladınızı yaşam savaşı verirken hastanede bırakıp eve gitmek nasıl bir acıdır tahmin edemezsiniz.Günlerce hatta haftalarca sürer. Dokumamazsınız, öpemezsiniz, koklayamazsınız.

10 gram alması o gün gülümseyerek uyumanıza yeter. "Burası yoğun bakım ve her şey olabilir" denmesinin verdiği acıyı nasıl tarif edebiliriz ki ? Biz ona dokunamazken Hemşireler sizden daha yakın diye onları kıskanmak , doğum yaptım yerine ameliyat oldum demek, karnınız boş , kucağınız boş ama vücudunuzun hala süt üretmesi...

Evet zormuş prematüre anne babası olmak bugünlerimize bin şükür her zorluğa değer minicik bedenleri. 💜
Her o hasretle göreceğim o 2 saati beklediğimden günler 1 yıl gibi geliyordu. İşte biz prematüre anneleri olarak bu acıları dibine kadar yaşadık ve biliyoruz 😢 Ve bir gün oğlumun yoğun bakim doktoru yanına çağırıp çocuğunuzun belinden sıvı almamız gerekiyor menenjit ve çocuğunuz engelli kalabilir demesiyle dünya başıma yıkıldı sanki. Ama tedavi olması için yapılması gerekiyordu, çok şükür küçük savaşçım onu da atlattı.

Günlerce çocuğumdan ayrı kalmak, geceleri çocuğumun hasretiyle yanıp tutuşmak git gide daha acı veriyordu o küvezde öylece her tarafı kablolar içinde cihaza bağlı kıpırdamadan yatıyordu.

Her gittiğimde kucağıma alamasam da yoğun bakımda öylece sessiz hareketsiz yatan bebeğime moral olmak istiyordum elimden hiç bir şey gelmese de biliyordum o beni duyuyor hissediyor ve dualarımla inanarak her gittiğimde onunla geçirdiğim o dakikaları ona onu sevdiğimi yanında olamasam da kalben ruhen yanında olduğumu onu çok sevdiğimi onun güçlü dirençli bir bebek olduğunu onu kucağıma almak için gün saydığımı beklediğimi onun iyi olması için Allah'a yalvardığımı, onun için dualar ettiğimi onu bırakmayacağımı söylerdim. Sadece küvezin minicik camından elimizle dokuna biliyorduk elini tutarak anlatırdım her gittiğimde.

Bilmem mucizelere inanır mısınız ben inanırım o gün daha çok inandım bunları bebeğime anlatirken o minicik eliyle parmağımi tuttu onu hissettim doktoru yanımıza gelerek bu çok önemli demişti çocuğunuz sizi hissediyor çok iyi düşünmüşsünüz demişti ve diğer annelere de tavsiye etmişti bebekleriyle konuşmasını onları hissettiğini söylemişti.
ve bir gün evden hastaneye bebeğimin yanına gitmeye karar verdim.

Onun yanında kalmaya,ama, biliyordum söylemişlerdi doktorlar henüz burada kalmanıza gerek yok, sadece her gün sütunu getire ve haftada 3 kez göre bilirsiniz demişlerdi. Ama ben artık dayanamayarak hastaneye gittim yoğun bakım doktoruyla konuştum ,yalvardım orada çocuğumun yanında hastanede kala bilmem için. Çok ağladım hatta doktora nolur yalvarırım eğer kalmama izin vermiyorsanız burada merdivenlerde kalırım yeter ki bebeğime yakın olayım demiştim.(biraz delilik yapmıştım sanırım 😂) Ve doktor beni sakinleştirerek eve göndermişti bir kaç güne alacağız sizi diyerek yine çocuğuma süt götürdüğümde kala bilirsiniz hastanede diğer annelerle.

O bile bana sevinç vermişti en azından çocuğuma yakın ola bilecektim. Emziremesem de , kucağımda yanımda uyutamasam da buna bile razıyım diye bilmiştim. Her 2 saate bir gece gündüz demeden o önlükleri maskeleri takarak elleri dezenfekte ederek çocuğunun yanına gidip bakımını yapa biliyorsun sadece. Evi her şeyi bırakıp çocuğundan başka hiçbir şey düşünemiyorsun.

Prematüre anne ve babaları çok güçlü , prematüre bebekler daha da güçlü 😍 Allah tüm bebekleri ailelerine bağışlasın

Canını hastanede bırakıp evine gidiyorsun , kokusunu günler belki haftalar sonra duyuyorsun , onu tam 29 gün sonra kucağıma alabilmiştim . O gün o kadar heyecanlıydım ki o an onun kokusunu içime çekmek Ağlamaktan kokusunu içime çekemediğim için bile üzülüyordum . Karamsar olmamaya çalışıyorsun ama her yanına gittiğinde ya bir hortumu eksik ya bir fazla hemen kafanda milyon tane şey üretiyorsun ne oldu acaba ? Hemşirelerin gözünün içine bakıyorsun iyi şeyler duymak için ,ve duyuyorsun da her geçen gün aldığı gramlarla havalara uçuyorsun ..😊💜Onun için yapabileceğin en iyi şey süt üretmek. Ama stressten, korkudan,üzüntüden yiyemiyorsun geceleri uyuyamıyorsun sütunun git gide azaldığını farkediyorsun Yoğun bakım ünitesinin önünde beklerken , içeriye girmek için kendini dezenfekte ederken , önce eller, kollar yıkanır, bone takılır, önlük giyilir ve içeri girmeden son olarak dezenfektan (antibakteriyel sıvı) sürülür. şu an bunları yazarken bile o anlar gözümde canlanıyor, o anlar,o günler prematüre annesi olmak çok başka bir duygu💕 Anlatmak da, yaşamak daha zor dokunmak isteyip acaba incitir miyim diye düşünürken kendi çocuğundan çekiniyorsun .

Yeni doğum yapmışsın , normalde yataktan kalkamayacak durumdayden saatlerce küvezin başında ayakta duruyorsun , lohusasın ama ne nazın var ne lohusa tacın .. belki bebeğim yanımda olsaydı kalkamazdım yataktan !

O günden beri yaşamın kıyısında geziyorduk.

Bir elin avuçlarına sığacak kadar küçüktü dünyaya geldiğinde, sadece 1225 gramdı.
Ve 3 ay geçmişti bir gün hemşire gözünüz aydın yarın taburcu oluyorsunuz deyince hemşireye sarılıp ağlamak istemiştim. Yarını dört gözle beklerken bebeğim yeniden solunum yolu enfeksiyonu tedavisi başlatılmıştı,solunum güçlüğü olmuştu. Yeniden aynı kablolara cihazlara bağlanmıştı benim beklentim hüsran oldu yerle bir oldu üzüntüden endişeden kendimi alamıyordum..

Çok şükür o günlerin hepsini atlattık duayla, sabırla sevgiyle.😍

Erken doğum yapan anneleri duygusal olarak , kısa ve uzun vadeli pek çok dönüm noktası beklemektedir ve her birimiz farklı olduğumuz için zorluklar, stres karşısında farklı tepkiler vermemiz çook doğal. kadın ve erkek arasındaki algı ve tepki farklılığına burda hiç değinmiceğim zira satırlar yetersiz kalır ,hastane sürecinde annenin duygusal yolculuğuna sıklıkla yer veriyorum 🌿ancak birde taburculuk sonrası kısa ve uzun vadeli yaşamlar var ilk günlerdek kaygı kendini yavaş yavaş sonsuz şüküre dönüştürsede , geleceğe dair endişe anne beynini hiç terk etmez 🌿bu zamanında doğan bebek anneleri içinde geçerli ama prematüre bebek anneleri için bu duygu geçmişteki yaralardan dolayı daha yoğun konu uzun , özetlemeye çalışacağım duygularımız gecici olduğu gibi bebeğimize , çocuğumuza bulaşıcıdır anne hayatta nereye , hangi yöne bakarsa çocuk oraya bakar arada kendinize çocuğunuzun gözü ile bakmayı ihmal etmeyin evet onun temel ihtiyaçlarını eksiksiz bir şekilde yerine gidermek zaman zaman çok yorucu olabilir ama her zaman söylediğim gibi çocuklar ne yaptığımızla değil , nasıl yaptığımız , hangi duygular içinde olduğumuzla ilgilenir sürekli kaygılı, stresli bir anne algısı mı , yoksa elinden geleni yaptığından emin ve olanı kabul eden , huzurlu bir anne mi olmak istersiniz evladınzın gözünde hayata hiç birşey mükemmel değilve annelik her zaman her koşullda daha iyisini yapbilirdim pişmanlığı içinde geçen sonsuz bir delilik hali olan olacak , olduğu kadar olmadığı kader ama kader gayrete aşıktır
İşte o hafifçe gülümsediği umudumuzu gücümüzüzu yenilediğimiz güçlendiğimiz günler. prematüreanneleri bilirler hergün hastaneye gidiyoruz süt götürüyoruz kanguru bakımı yapıyoruz Güçlü durmaya çalışıyorum Hiç hatırlamak istemediğim günler ama aynı zamanda beni güçlendiren günler. Herşeyin bir sebebi var bunu da yaşamamız gerekiyormuş. Şimdi diyorum ki o günleri atlattık artık daha güçlüyüz, daha çok şükrediyoruz, daha sağlam duruyoruz hayat karşısında ... Annelerim💜babalarım kardeşlerim dostlarım akrabalarım,doktorlar hemşireler sevdiklerim bize destek olan hepsi iyiki varlar, . Aferin bana, aferin bize ... Yaşadığımız her ana, iyi kötü herşeye şükürler olsun! Bizimle aynı şeyleri yaşayanlara umut olsun, güç olsun... Bize de nerelerden geldiğimizi unutturmasın ...🤗

O zor günler geçiyor ,zor geçiyor ,acılı geçiyor ama hemşire yaklaşıp yarın hazırlıklı gelin dediği an insanın eli ayağına dolaşıyor . Dünyanın en mutlu insanı oluveriyorsun gerçekten !
Güçlü olmak lazımmış , en az onun kadar .
Evlat denilen şey insanı hiç tatmadığı duygularla tanıştırıyormuş . Etrafta herkes ,daha çabuk büyür merak etme diyorlar , avuntu sanıyorsun ama çok çok çabuk büyüdüğünü gözlerinle görüyorsun ! Onlar yaşama tutunan minik insanlar ,senden benden güçlüler , ve bunu yaşayan herkese demek istediğim; korkmayın , yaşama sarılan o küçük insanın elinden tutun !
Eve taburcu olduktan sonra sık sık solunum sorunları yasana biliyordu,geceleri hastaneye tekrar götürür oksijen sensörü ile hava verirlerdi tedavi yöntemleri ilaçları yazılırdı çok şükür onlarida atlattk. Ve 5 aylığında ameliyata girdi küçük savaşçı o ameliyyat kapısında beklemeler ağlayarak Allah'a yalvararak dua etmeler biran önce sağ salim çıksın diye dua etmeler çok şükür iyileşti oğlum artık. Ve bu gün 3 yaşını kutladık büyüdükçe yaramazlıkları da büyüyor 😄🥰

🤗...Şimdi savaşçı oğlum kocaman oldu derken ne demek istediğimi anladınız mı? O kadar minikti ki hep iyi ol bebeğim, sen öyle zor günlerden geçtin ki, üzülmene, kırılmana, tek bir gözyaşının dökülmesine asla izin vermem. Yaşadığın kötü günleri dünyanın en mutlu, en huzurlu çocuğu olman için elimden geleni yaparak sağlayacak anneyim inşallah☺️

Prematüre bebeklerin en büyük ihtiyacı , iyileşeceğine inanan güçlü ebeveynlere sahip olmaktır 💛bunun yolu ise bilgi ile güçlendirilmiş , prematürelik gerçeği hakkında eğitim ile yetkinlendirilmiş anne baba olmaktan geçmektedir💛çünkü insan bilmediği şeylerden korkar 💛unutmayın prematüre bebekler göründüğünden çok daha cesur ve güçlüdür 💛yeterki siz inanmaktan vazgeçmeyin.

Bu süreçte yanımızda olan , bize dua, enerji, iyi dilek gönderen,.moral veren tüm sevdiklerimize kucak dolusu teşekkür ederiz🙏, sağolun, varolun, hepolun... Bozuk ruh halim nedeniyle🤪😳 telefonlarına cevap veremediğim arkadaşlarımdan ve büyüklerimden tek tek özür dilerim😊.
Prematüre bebek annesi olmak demek , sabır , sabır , sabır , çooook emek ve sonsuz sevgi demek 💜Gücünüz ve ışığınız daim olsun 💜dualarım tüm prematüre bebek aileleriyle

Bazen sadece sabredersin , dayanırsın ve geçmesini beklersin
Sonra gün gelir , hayata tutunduğun günlerin kitabını veya bir sitede “Bu benim hikayem “ diye tanıttığı günleri görürsün

Bekleyen herkesin evlatlarına sağlıklı güzel günlerde kavuşmasını ve büyütmesini diliyorum.

Karanlıktan aydınlığa , zordan feraha çaba ister ...emek ister

Karanlık olmasa aydınlık olmazdı 💫
Prematüre anneleri şanslıdır çünkü bebekleri onları çok güçlü ve sabırlı bir kişiye dönüştürür.
Tek çare inanmak olana dek , insan ne kadar güçlü olabileceğini bilemiyor.

Prematüre bebeklerin yolculuğu bir adım ileri , iki adım geriye doğru olabilir.
Ancak güçlendiklerinde üç tür birden atarlar.

Sevginiz ve gücünüz daim olsun.