Elini Bırakırsam Sadece Sen Değil Ben de Kaybolurum!

Evet bitanecik sevgilimden ayrılmıştım. Depresyon dolu geçen 8 günün ardından şimdi çok mutluyum çünkü sevdiceğime kavuştum. Bugün size değer verdiklerinizin herşeyden gururdan bile daha önemli olduğunu anlayacağım. Benimki bir örnek sadece.

Seviyorsan git konuş 'Bence'

Sürekli devam eden anlaşmazlıklar sonrası ayrılmak istediğimi söyledim yapamıyorduk hep bir şeyler yanlış oluyordu, sürekli birbirimizi üzüyorduk. O gün ayrılırsak ikimizin de daha mutlu olacağını düşünmüştüm ama hesaba katmadığım şeyler vardı. Ben onu seviyordum ve o benim hayatımın her yerindeydi artık. Her şeyde izi vardı her baktığım yerde hatıralar canlanıyordu her oturduğum yerde onun gölgesi vardı. Yapılabilecek her şeyi beraber yapmıştık her yere beraber gitmiştik 'Herşeyim' ölmüştü.

8. Gün yine sabah çok berbat bir halde uyandım huzursuz yatınca huzursuz kalkan biri gözünü açar açmaz eli telefonuna gidiyor. İşte gerçek dünya l! Artık Prensim yoktu kimse bana günaydın bitanem dememişti. Yine gözlerimden hatalarımı gizleyeme çalışırcasına gözyaşları ardı sıra akıyordu. Kendimi bu süre boyunca hiç baskılamamıştım ağlamak gerekiyorsa ağlayacaktım tabİi ki üzüntümü yaşayacaktım.

Sonra beynimde bir şimşek çaktı onun yokluğunda yaşadıklarımı buraya yazmıştım; onları ona gönderdim. Pişman olduğuma dair upuzun bir mesaj yazdım hepsini gönderdim. Ama görmüyordu mesajlarım tek tikte kalmıştı sonra bu böyle olamayacak diye düşünüp aradım. Son saniyelere kadar açmadı telefonunu tam kapanmak üzereyken açtı:

-efendim bir sorun mu oldu niye aradın

+nerdesin?

-okulda kütüphanedeyim ne oldu önemli bişey mi var

+evet çok önemli bişey var hemen geliyorum

Sonra hazırlandığım gibi çıktım; yanına gittim konuşmak istiyordum ama nasıl. Yüzüme hişsiz bir şekilde bakıyordu gider gitmez buz gibi sesiyle ne oldu dedi. İşte o anda kitlendim diyeceğim her şeyi unuttum telefondaki mesajlara bak diyebildim sadece girdi okudu bitirince üzgün bir halde yüzüme baktı sonra nasıl oldu bilmiyorum ama yavaş yavaş konuşmaya başladım. Ben konuştukça gözyaşları süzülüyordu. Bu şekilde bir süre konuştum sonra sözümü kesip gözyaşlarımı sildi. Tamamm sakin ol dedi, sarıldı sonra geri çekildi. Ben senin bir daha beni bırakmandan korkuyorum bunu bir daha yaşayamam bir daha bunu bana yapar yarı yolda bırakıp gidersen toplanamam dedi.

Farkındaydım kolay olmayacaktı! Sakinleşince tekrar konuşmaya başladım ama kendimi tutamıyordum; her seferinde gözlerimden yaşlar akıyordu. Sonra bir anda dönüp ona ne düşündüğünü sordum ara vermek düşünmek istiyordu ama buna izin veremedim. Biliyordum ki ara verirse beni unutacak Suanki boş bakışları da bunun bir nevi kanıtıydı. Bir süre daha ağladım bu sefer sessiz değil kendimi bırakmıştım içimden geldiği gibi ağlıyordum sonra tekrar konuşmaya başladım.

-ben buraya senden bişey beklemeden geldim, senden ilgi istiyorum demeden, ince düşün demeden, seni değiştirmeye çalışmadan olduğun gibi, seni sıkmadan atar yapmadan, bir şey beklemeden geldim sevgilim. Sadece yanımda olmanı istiyorum sadece varlığını istiyorum! sadece seni istiyorum! Yüzüme boş boş bakıyordu daha fazla dayanamadım ama bu çok fazla beni unutmuş olamazsın diye hıçkıra hıçkıra ağlamaya başladım geldiğimden beri ağlıyordum neredeyse 4 saat olmuştu artık boğazım ağrıyordu. Astım hastasıyım göğsümde daralma hissediyordum çok yorulmuştum. Biraz daha konuştuk şimdi hatırlayamıyorum ama bana çok kızdığını bu yüzden soğuk davrandığını ve hala sevdiğini söyledi. Zamanla bunları bana unutturabilirsin her şey sana bağlı dedi uzun bir günün sonucunda sevgilimin elinden tutarak okuldan çıkmıştım.

Şimdi düşünüyorum onun yokluğunda her gün ağlayana kadar onun varlığında mutsuzluğu tercih ederim. Mutsuz oluyor muyuz? Evet bazen ama mutlu olduğumuz zamanlar bundan çok daha fazla. Aynı hayat gibi işte, güle ağlaya geçiriyoruz günlerimizi. Bütün gururumu ayaklar altına alıp yalvarmaya gittiğim sevgilimin sadece elinden değil yüreğinden tutup getirdim yine olsa yine yaparım.

Verdiğim eli tuttuğun için çok mutluyum; Seni Seviyorum...