Dur! Yoksa Kaybolacaksın!

Bitti mi? Tükendin mi?

O zaman vakti gelmiş. Vazgeç. Ve veda et artık. Dur! Kalbin kaldıramıyor, ruhun isyan ediyor, duymuyor musun? Sağır mı oldun? Dilin lal biliyorum da artık duyamayacak kadar büyük mü kaybettin kendini? Dur! Hastalık gibi bir şey bu, bağımlılık sanki. Vazgeçemiyorsun, vazgeçmek istemiyorsun bile. Oysa can çekişiyorsun, dinle. Daha fazla kaybetmeden aç gözlerini ve gör, aç kulaklarını ve duy. Ruhun gidiyor. Avuçlarının arasından kayıp gidiyor.

Neden kanıyor kalbin?

Sen kendine verilebilecek en büyük zararı veriyorsun. Durmayı bilmiyorsun. Vazgeçemeyip bir türlü veda edemiyorsun. Tekrar, tekrar ve tekrar aynı şeyleri yaşayıp yine de bir şans daha veriyorsun. Kalbin daha ne kadar dayanabilir sanıyorsun? Daha ne kadar can kaybedebilirsin? Düşün. Neden geliyor yaşadıkların başına, neden kanıyor kalbin durmadan acaba?

Veda etmek bazen hayat kurtarır

Yeniden nefes alamanı sağlar, kalbinden geriye kalanların yaralarını sarmasını sağlar. Veda etmek hiç bitmeyecek olan işkencenin işkencecisini kalbinde öldürmeni sağlar. Ben severim vedaları, çünkü vedalar nokta koymaktır ve noktalardan sonra hep yeni başlangıçlar vardır. Korkma. Ruhun ondan arındığında yine gülebileceksin. Yine kendini iyi hissedeceksin, hatta sen kendin olabileceksin. Kendinde verdiğin tavizlerden kurtulduğunda kendine geleceksin. Korkma.

Vakti geldiyse ayrılığın, saniyeleri saymak sadece ruhu parçalamaya yarar

Tabii ki unutmayacaksın, fakat daha fazla da yıpranmayacaksın. Zamanla yaraların iyileşecek, güzel birer iz bırakacak geriye, sana hep hatırlatacak nasıl da cesur olup kendin için bir adım attığını. Unutma her veda yeni bir başlangıçtır aslında, Veda etmekten korkma, asıl korkman gereken asla vazgeçememektir. Asla gidememektir. Cesur ol. Ve noktayı koy. Kendine inan, sen güçlüsün, sadece o sana seni bu kadar aciz hissettiriyor. Kalk hadi, tam zamanı şimdi.

Tuhaf gelebilir size, ne diyor da diyebilirsiniz, ama ilginç geliyor vedalardan korkmak bana. Ya da insan neden sevmez vedaları anlayamıyorum. Noktası olmayan cümle nasıl ki bitemezse vedası olmayan ilişkilerde bitemez. Sürekli kanar. Sürekli kendini hatırlatır, yaşamanıza engel olur. O nedenle önemlidir dönüm noktaları, önemlidir vedalar, aklında hep acabaları taşıyanlar var, onlara ithaf ettim bu defaki benceyi.

Ve, yakaladım seni ;)