Sorular

Sorunlu bir aileden kendi emeğimle dershaneye bile gitmeden kendi çabamla tıp fakültesini kazandım, babam zalimin biriydi, bana nadir olsa da abilerime, ablalarıma ve anneme hep psikolojik baskı uyguluyordu, haftada bir de mutlaka birini döverdi. Böyle sıkıntılı bir ailede hep üzüntüyle, korkuyla ve öfkeyle (babama, olacak o adama öfkem) büyüdüm. Neyse, tıp fakültesinde zaten fakir bir ailenin çocuğu olduğum için ve tabii ki kaos ortamında büyüdüğüm için özgüvensizdim. Üniversitede ilk 3 yıl hoşlandığım kızlara açılamıyordum bundan dolayı. Sonrasında özgüvenimi kazandım, aileden uzak durmanın etkisiyle sanırım. Bu sefer de açıldığım kızlardan ret yiyordum. Tıpçı kızlar egolu, herhalde ondan yüz veren çıkmaz bana diye düşündüm sonunda. Eczacı kıza yanaştım, o da flört etti WhatsApp'tan birkaç hafta, sonra o da beni bıraktı aniden, anladım ki meğer başka erkeklerle de irtibatlıymış. O an tam soğudum ondan. Başka üniversiteye yatay geçiş yaptım, orada da bir kız hoşuma gitmişti, onunla da bir süre konuştuktan sonra ona da açıldım, hem de yüz yüze, hayatımda ilk defa birine yüz yüze açılıyordum, o da seni arkadaş olarak görüyorum deyip reddetti. O sene de ilk defa tıpta kaldım. Sene bitiminde eski üniversiteme geri döndüm. Tıpçı kızların egolu olduğuna ve ancak zengin birine bakacaklarını anladım. Mecburen artık memleketten tanıdığım öğretmen bir kızı beğenince tıpçılarla olmuyor, bari bu kıza yazayım dedim. Tıpçı olduğum için muhtemelen kabul edecektir dedim, kabul etti. Onunla sevgiliyim fakat bugün tıpta başlardayken hoşlandığım kızı yolda görünce aklıma geldi öyle, eğer daha düzgün veya varlıklı bir ailenin çocuğu olsaymışım gerçekten istediğim kızla birlikte olacakmışım. Ama bu konuda şanssızmışım, dedim kendi kendime. Biliyorum sevgilim varken bunu düşünmek hoş değil ama sevgilim de sırf ona göre çok daha üst seviyede olduğum için bana evet demişti. Yoksa hayır derdi, kendisi açık açık söyledi bana bunu. Keşke benim arkamda dağ gibi duran bir ailem olsaymış diğer tıpçılar gibi..