Gençliğimi ask ve cocuklar icin feda edip sadece anneye mi dönüstüm, yoksa aslinda dogru olan bu muydu?

Lise yıllarımdan beri biri vardı, hayatımın aşkı gibiydi. Peşinden o kadar koştum ki... Gerçekten, bütün enerjimi onu ikna etmek için harcadım. Beni ilk başlarda hiç umursamıyordu, yine de onu sevmekten hiç vazgeçmedim. 19 yaşımda ilki, 22 yaşımda ikincisi oldu. Çocuklarımı tabii ki seviyorum, onlar benim her şeyim ama bazen aynaya bakıyorum ve sanki ben ben değilim.
Sadece bir 'anne' oldum. Hayallerim, kendi kişiliğim, hobilerim... Hepsi sanki o erkeğin ve çocukların gölgesinde kaldı. Gençliğimi feda mı ettim, yoksa sadece doğru olanı mı yaptım bilmiyorum. Bazen çok yorgun hissediyorum, sanki hiç yaşayamadan yaşlanıyorum. Sizce sadece bir hata mıydı, yoksa hayat böyle mi olmalı? (Metni yazarken biraz AI'dan yardım aldım, böyle bir konuda yazım yanlışı yapmak istemedim ana dilim Türkçe değil)