Sessizlik bir sığınak mı, yoksa içimizdeki çığlıktan kaçış için kurduğumuz gizli labirent mi?

Sessizlik… Kimi için bir sığınak, kimi için içte büyüyen bir çığlığın üstüne örtülmüş ince bir perde.

İnsan bazen kalabalıkların içinde yorulur, seslerden değil; anlamlardan. Her cümle bir yük olur, her bakış bir soru. İşte o an sessizlik bir kaçış gibi görünür. Gürültüden değil, hayattan değil… kendinden kaçış gibi. Çünkü insan en çok kendi iç sesinden yorulur. Dışarıyı susturmak kolaydır ama içeriyi susturmak her zaman bir mücadeledir.

Sessizlik, böyle zamanlarda bir sığınak olur. Kapısını kapattığın bir oda gibi… Dış dünyanın sana dokunamadığı, kimsenin seni tamamlamaya çalışmadığı, hiçbir cümlenin senden bir cevap beklemediği bir alan. Orada sadece sen varsındır. Ne iyi ne kötü… sadece çıplak bir varoluş.

Ama her sessizlik huzur değildir.

Bazen sessizlik, söylenememiş sözlerin boğazda düğümlenmiş hâlidir. İçine gömdüğün kırgınlıkların, yutkunarak geçtiğin cümlelerin, “önemli değil” deyip içten içe büyüttüğün yaraların toplamıdır. O zaman sessizlik bir sığınak değil, bir birikim olur. Ve insan en çok o birikimin ağırlığında yorulur.

En tehlikelisi de budur: dışarıdan sakin görünen ama içinde fırtına taşıyan sessizlik.

Çünkü insan sustuğunda her şey bitti sanılır. Oysa bazen her şey tam da o anda başlar. İçte konuşmaya devam eden şeyler, dile gelmeyince daha gürültülü hale gelir. Söylenmeyen her kelime, insanın içinde başka bir yankıya dönüşür.

Belki de mesele sessizliğin kendisi değil, insanın onu nasıl taşıdığıdır.

Eğer bir insan sessizliğinde huzur buluyorsa, orası onun evidir. Ama sessizliğinde kayboluyorsa, orası onun iç labirentidir. Aynı sessizlik, iki farklı insanın elinde iki farklı kader olur.

Ve belki de en doğru soru şudur:
Sessizlik bizi mi koruyor, yoksa biz mi sessizliğin içine saklanarak kendimizden kaçıyoruz?

Cevap, çoğu zaman dışarıda değil… insanın sustuğu yerde gizlidir.