Sessizliğimiz hangi çığlıkları bastırıyor olabilir? Siz hangisiyle mücadele ediyorsunuz?

Bazen ses çıkarmayışımız, içimizdeki en büyük haykırıştır. İnsan sustukça aslında şunları bastırıyor olabilir:
💔 Sevilmeme korkusu
“Söylersem gider…”
Birini kırmaktan ya da kaybetmekten korktuğumuz için içimize atarız. Böylece içimizdeki "beni sev yeter" çığlığı, bir tebessümle bastırılır.
🩹 Anlaşılmama acısı
“Anlatsam da kimse gerçekten anlamayacak…”
Duygular anlatılmaz sanırız. Ya da anlatınca küçümsenecek, dalga geçilecek diye korkarız. Bu yüzden susarız. Oysa içimizde yankılanan bir "beni duy" çığlığı vardır.⛓️ Alışkanlık haline gelmiş güçlü görünme
“Zayıf görünürüm…”
Her zaman ayakta durmak zorundaymışız gibi… Oysa içimizde sessizce “dayanamıyorum” diyen bir çığlık vardır.🕯️ Yorgunluk ve tükenmişlik
“Ne faydası var artık konuşmanın…”
Yorulmuş insan konuşmaz, çünkü çığlığı bile duyulmamıştır zamanında. Yorgun bir ruh sessizliği seçer, çünkü bu onun son savunmasıdır.
🤍 Kendini kaybetmişlik
“Kim olduğumu bile bilmiyorum artık…”
İçimizde “ben nerede kayboldum?” diye bağıran bir benlik vardır ama biz onu bile bastırmışızdır.
Sessizlik bazen "yeter artık" diyemeyen bir çığlık, bazen de "lütfen beni fark et" diyen görünmez bir eldir.