Arkadaşlar, ben 3 yıllık evliyim. Kaynanamla altlı üstlü oturuyoruz. Aramızda herhangi bir sorun yok; saygı ve terbiye çerçevesinde yaşamımıza devam ediyoruz.
Ama benim kırıldığım konu ailem… 3 yılda beni toplam 5 kere ya ziyaret etmişlerdir ya etmemişlerdir. Evliliğimin ilk zamanlarında çok zor günler geçirdim. Defalarca onların yanında ağladım, destek bekledim ama yanımda olmadılar.
Şimdi abim evlendi. Abim eşiyle tartışınca hemen araya giriyorlar, orta yolu bulmaya çalışıyorlar. Söz konusu ben olduğumda ise zamanında bana neler söylediler… “Kaynanan şöyle, kayınpederin böyle.” dediler. Abim evleneceği zaman da damat tarafı için “Cimriler, şöyleler, böyleler.” diye konuştular.
İşin en çok canımı acıtan tarafı ise şu; zor günlerinde hep yanlarında olan bendim. Bir ihtiyaçları olduğunda ilk ben koşturdum, hâlâ da koşturuyorum. Destek olmam gerektiğinde hiç geri durmadım. Ama iş güzel günlere gelince hep başkalarının yanındalar.
Ben evliliğimi ayakta tutabilmek için çok mücadele ettim. Üstelik eşim gerçekten dünyalar iyisi bir insan. Buna rağmen ailemin bana karşı bu ilgisizliği beni çok üzüyor.
Şu an çocuğumuz da yok. Ama şundan çok eminim; bebeğim olsa “Geliriz.” diyecekler. Oysa şimdi de gelebilirler. Aramızda sadece 10 dakikalık yol var ama yine de gelmiyorlar.
İnanın artık gidesim de gelmiyor. Günlerdir bunları içime atmaktan yoruldum. Eşime de yansıtmak istemiyorum çünkü onu bu yükün içine çekmek istemiyorum. Ama insan, en çok kendi ailesinden göremediği değere kırılıyor.
Ama benim kırıldığım konu ailem… 3 yılda beni toplam 5 kere ya ziyaret etmişlerdir ya etmemişlerdir. Evliliğimin ilk zamanlarında çok zor günler geçirdim. Defalarca onların yanında ağladım, destek bekledim ama yanımda olmadılar.
Şimdi abim evlendi. Abim eşiyle tartışınca hemen araya giriyorlar, orta yolu bulmaya çalışıyorlar. Söz konusu ben olduğumda ise zamanında bana neler söylediler… “Kaynanan şöyle, kayınpederin böyle.” dediler. Abim evleneceği zaman da damat tarafı için “Cimriler, şöyleler, böyleler.” diye konuştular.
İşin en çok canımı acıtan tarafı ise şu; zor günlerinde hep yanlarında olan bendim. Bir ihtiyaçları olduğunda ilk ben koşturdum, hâlâ da koşturuyorum. Destek olmam gerektiğinde hiç geri durmadım. Ama iş güzel günlere gelince hep başkalarının yanındalar.
Ben evliliğimi ayakta tutabilmek için çok mücadele ettim. Üstelik eşim gerçekten dünyalar iyisi bir insan. Buna rağmen ailemin bana karşı bu ilgisizliği beni çok üzüyor.
Şu an çocuğumuz da yok. Ama şundan çok eminim; bebeğim olsa “Geliriz.” diyecekler. Oysa şimdi de gelebilirler. Aramızda sadece 10 dakikalık yol var ama yine de gelmiyorlar.
İnanın artık gidesim de gelmiyor. Günlerdir bunları içime atmaktan yoruldum. Eşime de yansıtmak istemiyorum çünkü onu bu yükün içine çekmek istemiyorum. Ama insan, en çok kendi ailesinden göremediği değere kırılıyor.
Aşk İlişkileri
YKS2026
Gündem
Dünya Kupası
Güzellik & Bakım
Alışveriş & Hediyeler
Kızlar Bir Adım Öne
Tatil & Seyahat
Arabalar
Astroloji & Burçlar
Eğitim & Kariyer
Gamer
Moda & Stil
Spor
Evcil Hayvanlar
Müzik & Etkinlik
Kültür & Sanat
Para & Ekonomi
Magazin
Diziler & Filmler
Cilt Bakım
Kişilik & Karakter
Saç Bakım
Çocuk & Ebeveyn
Yeme & İçme
Cinsel Yaşam
İnternet & Teknoloji
Ev & Yaşam
Özel Günler & Hijyen
Aile & Toplum
Diyet & Beslenme
Sağlık
Diğer