İş görüşmesinde babamı anlatırken ağlayınca utanmam normal mi, yoksa psikolojik bir sorun mu var?

Sınava hazırlanıyorum. Bu süreçte hem maddi olarak rahatlamak hem de boş durmamak için part-time bir iş arıyordum. Mali müşavirlik ofislerini tek tek arayıp "Part-time eleman ihtiyacınız var mı?" diye soruyordum. Bir ofisten görüşmeye davet edildim.

Görüşme sırasında sohbet ederken ailemle ilgili sorular sordu. "Ailen ne iş yapıyor?" gibi... Ben de çocukken babamı kaybettiğimi söyledim. O an birden boğazım düğümlendi, gözlerim doldu. Kendimden utanarak izin istedim, gidip yüzümü yıkadım ve geri döndüm.

Sonra benimle konuşan kişi de annesinin yatalak olduğunu söyledi. Sohbet devam etti ve görüşmenin sonunda bana, "Yarın gel, tam zamanlı başla." dedi.

Eve gidene kadar sürekli yaşadığım o anı düşündüm. 30 yaşındayım ve iş görüşmesinde böyle duygulanmış olmaktan dolayı kendime çok kızdım. Hatta sonrasında kendisine mesaj atıp, "Göstermemem gereken bir yönümü gördünüz, bunun için utandım. İşe gelmeyeceğim " diye yazdım.

Şimdi ise aklımda tek bir soru var: Ben mi gereğinden fazla büyüttüm? Çocukken babasını kaybetmiş 29 yaşındaki bir erkeğin, yıllar sonra bile böyle bir konuda boğazının düğümlenmesi ve gözlerinin dolması normal mi? Yoksa bu durum, çözmem gereken bir sorun olduğunu mu gösteriyor?