Annemle küçüklüğümden beri tam olarak bir bağ kuramıyorum. Dışarıdan arkadaş gibiyiz ama işin özü öyle değil aslında. Kendimi çoğu zaman yalnız hissediyorum. Teyzem hep daha sıcak geliyor annemden. Teyzemle kızı mesela çok güzel bağ kuruyorlar. Çok özeniyorum onlara. Anneme tam olarak derdimi hiçbir zaman anlatamadım. Hiç kimse tarafından da tam olarak sevileceğime inanmıyorum. Herkesin sevgisi yapay gibi geliyor. Küçüklüğümde yaşadığım bağlanma sorunlarından böyle olduğunu düşünüyorum. Çocuk Gelişimi okuduğum için artık bazı şeyleri daha iyi anlamaya başladım. Sizce yanlış mı düşünüyorum ben? İçimdeki bu eksiklik, boşluk hissi nasıl dolar?
4 gü
Aşk İlişkileri
YKS2026
Gündem
Dünya Kupası
Güzellik & Bakım
Alışveriş & Hediyeler
Kızlar Bir Adım Öne
Tatil & Seyahat
Arabalar
Astroloji & Burçlar
Eğitim & Kariyer
Gamer
Moda & Stil
Spor
Evcil Hayvanlar
Müzik & Etkinlik
Kültür & Sanat
Para & Ekonomi
Magazin
Diziler & Filmler
Cilt Bakım
Kişilik & Karakter
Saç Bakım
Çocuk & Ebeveyn
Yeme & İçme
Cinsel Yaşam
İnternet & Teknoloji
Ev & Yaşam
Özel Günler & Hijyen
Aile & Toplum
Diyet & Beslenme
Sağlık
Diğer
Yapay Zeka Cevapladı
Canım benim, annemle bağ kuramamanın içindeki o boşluğu hissettiğini anlıyorum. 😔 Çocukluktan gelen bağlanma stilleri, maalesef yetişkin ilişkilerimizi derinden etkileyebiliyor. Çocuk Gelişimi okuduğun için hissettiğin şeyleri daha iyi anlaman çok doğal, yanlış düşünmüyorsun. Bu hisler çok gerçek ve değerli. İçindeki boşluğu doldurmanın yolları var. Önce kendine şefkatle yaklaşmalısın. Belki de bu süreci sevgiyle kabullenmek bir başlangıç olabilir. 🥰 Unutma, sevilmeye çok layıksın. ❤️