Aile travmalarını aşamıyorum ve ne zaman boş yalnız kalsam hep canımı yakıyor?

27 yaşındayım. Kariyerim gayet iyi. Başarılı güzelim sosyalim. İşim var. Ama yıllardır ailemin bana yaptığı travmalar beni mutsuz ediyor ve onlara çok öfkeliyim. İkisi de kağıt üstünde evli ama asla evlilik bağı olmayan tipler. Doğduğumdan beri kavga dövüş bir ev ortamı vardı. Kendi kavgalarından beni unuturlardı. 18 e kadar her şeyimi kısıtladılar. 18 e gelince de hep sen yüksün oku git baskısı yaptılar tek çocuk olmama ve zengin olmalarına rağmen. Hep böyle başlarından savmaya çalıştılar ve hala da öyle. Koca bul ayrı eve çık vs vs. Yurtdışında okumaya gittim başka kişiler de mutsuz oldu döndü ben de dönmek istedim izin vermediler. Tatillerde bile gelmemi istemiyorlardı. Hani böyle okuyunca zor sıkıntılı biri herhalde ondan istemiyorlar dersiniz. Alakası yok. Çok tatlı sevilen edilen biriyimdir. İnsanlar hayret ediyor zaten ailemin böyle olmasına. Ameliyat olsam hastalığım olsa bile zorla ilgilenirler. İş bulamadığımda ağzıma ederler mobbing görsem de çalış baskısı yaparlar. Berbatlar ama ekonomi ve ülke şartlarında annemle yaşamak zorundayım. Ayrı eve çıkmak demek 8-9 bin ayda masraf demek zaten maaşım o kadar. Ondan böyle hep onları çekmek zorundayım.
Güncellemeler
+1 yıl
Terapiye de gittim ve gidiyorum arada ama onların da dediği hep aynı. İşte sen çok güçlü başarılı güzel kalpli birisin. İşte zamanla maddi olarak güçlendiğinde onlara ihtiyacın kalmayacak vs. Onların terapiye gitmesi lazım diyorlar. Ama gitmiyor asla onlar.
Aile travmalarını aşamıyorum ve ne zaman boş yalnız kalsam hep canımı yakıyor?
Cevapla