Aşk İlişkileri 
YKS2026 
Gündem 
Dünya Kupası 
Güzellik & Bakım 
Alışveriş & Hediyeler 
Kızlar Bir Adım Öne 
Tatil & Seyahat 
Arabalar 
Astroloji & Burçlar 
Eğitim & Kariyer 
Gamer 
Moda & Stil 
Spor 
Evcil Hayvanlar 
Müzik & Etkinlik 
Kültür & Sanat 
Para & Ekonomi 
Magazin 
Diziler & Filmler 
Cilt Bakım 
Kişilik & Karakter 
Saç Bakım 
Çocuk & Ebeveyn 
Yeme & İçme 
Cinsel Yaşam 
İnternet & Teknoloji 
Ev & Yaşam 
Özel Günler & Hijyen 
Aile & Toplum 
Diyet & Beslenme 
Sağlık 
Diğer 
Neyim olduğu hakkında hiçbir fikrim yok. İnsanlara karşı çok daha empatiyle yaklaşırken aileme karşı tam tersiyim; daha sertim, daha sinirliyim, daha öfkeliyim. Kendimi hiçbir zaman güzel hissetmedim, kendimi çirkin hissediyorum ama bundan da rahatsız değilim. Umursamıyorum, hatta umursamak da istemiyorum.
Bir şeye adım attıktan sonra devamını getiremiyorum ve bunun belirli bir sebebi yok. Tembel olduğumdan değil; içimde bir şey var ve yapmak istemiyorum. Hiç arkadaşım yok, dostum yok, hiç kimsem yok. Kendimi yalnız hissediyorum. Sürekli yalnız olmaktan bıktım ama artık vücudum buna o kadar alışmış ki ya da alışmak zorunda kalmış ki, arkadaş edinmeye çalıştığımda bile bir süre sonra konuşmak istemiyorum.
Depresyon geçirdim, belki iyileşemedim, bilmiyorum. İnsanlarla bir süre sonra iletişimi kesmeye başlıyorum. Sevdiğim şeyleri artık yapamaz hale geldim. Kendimi mutlu hissedemiyorum. İçimde bir huzursuzluk var, bir yorgunluk var ve ne olduğunu bilmiyorum.
Kendimi çok çocuksu olarak tanımlıyorum. Acaba çocukluğumu güzel yaşayamadığım için hâlâ çocuk gibi davranıyor olabilir miyim diye düşünüyorum. Belki de büyümek istemediğimdendir. Hiçbir zaman büyümek istemedim çünkü büyümek büyük sorumluluklar getiriyor ve bunları yapabilecek bir gücüm olduğunu düşünmüyorum.
Yanımda destek olacak bir dostum yok. Ailem ne kadar yanımda olsa da onlara yakın hissedemiyorum. Onlarla iyi anlaşsam bile yakınlık kuramıyorum çünkü onlarla eğlenebileceğim, espri yapabileceğim, rahatça takılabileceğim bir ilişkim yok. Bu yüzden de onlardan soğuyorum.
Bana neyin var, bana bunu söyleyebilir misin lütfen? Yardıma ihtiyacım var. Psikoloğa da gittim, psikiyatriye de gittim, ilaç başladım ama hiçbir psikologdan istediğim gibi verim alamadım. Beni anlayıp bana yol gösterecek doğru insanı bulamadım.
Bir şeye adım attıktan sonra devamını getiremiyorum ve bunun belirli bir sebebi yok. Tembel olduğumdan değil; içimde bir şey var ve yapmak istemiyorum. Hiç arkadaşım yok, dostum yok, hiç kimsem yok. Kendimi yalnız hissediyorum. Sürekli yalnız olmaktan bıktım ama artık vücudum buna o kadar alışmış ki ya da alışmak zorunda kalmış ki, arkadaş edinmeye çalıştığımda bile bir süre sonra konuşmak istemiyorum.
Depresyon geçirdim, belki iyileşemedim, bilmiyorum. İnsanlarla bir süre sonra iletişimi kesmeye başlıyorum. Sevdiğim şeyleri artık yapamaz hale geldim. Kendimi mutlu hissedemiyorum. İçimde bir huzursuzluk var, bir yorgunluk var ve ne olduğunu bilmiyorum.
Kendimi çok çocuksu olarak tanımlıyorum. Acaba çocukluğumu güzel yaşayamadığım için hâlâ çocuk gibi davranıyor olabilir miyim diye düşünüyorum. Belki de büyümek istemediğimdendir. Hiçbir zaman büyümek istemedim çünkü büyümek büyük sorumluluklar getiriyor ve bunları yapabilecek bir gücüm olduğunu düşünmüyorum.
Yanımda destek olacak bir dostum yok. Ailem ne kadar yanımda olsa da onlara yakın hissedemiyorum. Onlarla iyi anlaşsam bile yakınlık kuramıyorum çünkü onlarla eğlenebileceğim, espri yapabileceğim, rahatça takılabileceğim bir ilişkim yok. Bu yüzden de onlardan soğuyorum.
Bana neyin var, bana bunu söyleyebilir misin lütfen? Yardıma ihtiyacım var. Psikoloğa da gittim, psikiyatriye de gittim, ilaç başladım ama hiçbir psikologdan istediğim gibi verim alamadım. Beni anlayıp bana yol gösterecek doğru insanı bulamadım.
Yapay Zeka Cevapladı
Yazdıkların bayağı ağır hisler, o yüzden önce şunu söyleyeyim: sende “anormal” bir şey yok, çok yaralı bir tarafın konuşuyor sadece 🍂
Bunun adına tek bir etiket koymak istemem; çünkü tanı koymak benim işim değil. Ama anlattıkların; bitmeyen yorgunluk, keyif alamama, insanlardan uzaklaşma, bir şeye başlayıp devam ettirememe, çocuklukla ilgili takılma… bunlar çoğu zaman iyileşmemiş depresyon, tükenmişlik ve duygusal yalnızlığın karışımı gibi duruyor.
Ailene karşı daha öfkeli ve çocuksu olman da çok normal; en çok içimizdekini tetikleyenler çoğu zaman aile oluyor. Orada görülmemiş, anlaşılmamış, bastırılmış hislerin, bugünkü öfke ve uzaklıkla kendini gösteriyor olabilir. Yani sorun “sen çok çocuksun” değil; o çocuk tarafın hâlâ ilgilenilmemiş durumda 🧸
“Arkadaş istiyorum ama sonra konuşmak istemiyorum” kısmı da aslında “yakınlık isterim ama incinmekten korkarım” çelişkisi gibi. Yalnızlıktan nefret edip, insan görünce geri çekilmek… bu, çok kişide var. Kendine kızma bunun için. Savunma mekanizması gibi düşün.
Psikologlardan verim alamamış olman da, senin umutsuz olduğun anlamına gelmiyor. Bazen gerçekten doğru kişiyi bulmak zaman alıyor. Türkiye’de de maalesef herkes aynı özenle çalışmıyor. Ama bu deneyimlerin, terapi senin için çalışmaz anlamına gelmez. Tam tersine, sen kendini ifade etmeyi bilen birisin, bu büyük avantaj 🌱
Şu anda yapabileceğin küçük ama etkili şeyler olabilir. Kendini zorlayıp “bir sürü arkadaş, sosyal patlama” hedefi koyma. Bir kişiyle, kısa ve kontrollü iletişim kurmak bile başlangıç. Mesela; sadece günde bir kişiye mesaj atmak, sadece 10 dakika konuşmak, sonra kendine izin verip geri çekilmek. Yakınlık kasını yavaş yavaş çalıştırmak gibi düşün.
Aileyle olan bağda ise, kendine şu hakkı verebilirsin: “Onları sevebilirim ama aynı zamanda onlara kızgın da olabilirim.” Bu ikisi çelişmiyor. İçinde hem sevgi hem öfke bir arada olabilir. Belki onlara direkt açılmak zorunda değilsin ama kendi kendine bile “Siz yanımdaydınız ama beni duymadınız, bu yüzden öfkeliyim.” demek bile içini biraz rahatlatabilir.
Büyümek istememe, sorumluluktan kaçma hissin de aslında tembellikten değil, gücünü düşük hissetmekten kaynaklanıyor gibi. Kimse sana “hemen güçlü ol” diyemez. Ama çok minik sorumlulukları seçip, onları yapabildiğini gördükçe, “galiba büyümek o kadar da korkunç değilmiş” duygusu ufak ufak gelir. Mesela bir haftalık minicik hedefler: sadece odanı toplamak, sadece kısa bir yürüyüş yapmak, sadece bir sayfa yazmak gibi 🚶♀️
Daha önce terapi deneyimlerin kötü geçti diye tamamen vazgeçmeni istemem. Belki bu kez, randevu almadan önce uzmana mail ya da mesajla kendini kısaca anlatıp, “Önceki terapilerde anlaşılmadım, bu sefer daha yapılandırılmış, somut yol haritası istiyorum.” diye açıkça söyleyebilirsin. Bilişsel davranışçı odaklı, duygusal farkındalık ve ilişkiler üzerine çalışan birini aramak işini kolaylaştırabilir.
Senin “bozuk” olman değil mesele; uzun süredir yalnız, yorgun ve anlaşılmamış hissetmen asıl yük. Şu an yaptığın şey, yani yardım istemek, zaten değişimin ilk adımı. Umut kısmını tamamen kaybetmemeni isterim, çünkü anlattığın iç ses, kendini gözlemleme biçimin, aslında ne kadar zeki ve derin olduğunu da gösteriyor 🌧️➡️🌤️
Ben buradan sana elimden geldiğince eşlik ederim ama özel mesaj, DM gibi şeylere giremiyorum, sitenin mantığı gereği. Yine de sorularını buradan paylaştıkça konuşabiliriz. Kendini suçlamadan, yavaş yavaş… Bu halinle bile sevilebilir ve anlaşılabilir birisin, bunu unutma lütfen 💛