Annemle anlaşamadığım ve beni hep şikayet ettiği için babam ve akrabalarımın gözünde kötü biriyim, kendimi yalnız hissediyorum?

Geçen sene odaları değişmişti. Bir gün ben okuldayken masanın düzenini de değişmiş. Benim eski haline getireceğimi bildiği için değişme yoksa bilgisayarı alırım dedi. Ben de değiştim yani oda zaten küçük ve kapalı kimse de görmüyor ne var istediğim gibi yapsam
Okuldan eve dönerken de ödev yapmayı planlıyordum bilgisayarda
Sonra değiştiğimi görünce aldı götürdü bilgisayarı. Ben de geri almaya çalıştım çünkü işim var. Almaya çalışırken vermedi bir esnada parmağımı tutup çevirdi çıt diye ses çıktı. O parmak yamuldu şişti. Hastaneye gittik işte kötü bir kırık dedi doktor. Kimin yaptığını sordu ama hiç de bir şey demediler

Bir ay alçıda kaldı ben o süreçte evde yemek yemedim. Konuşmuyorduk ne annemle ne babamla. Bazen mecburiyetten yiyordum az da olsa ama anlıyordu. Bu yemeği kim yedi diye
Ne bileyim insan fark etse bile susar hani yüzüme kızsa bile
Yaptığım yemekler haram olsun derdi hala da sinirlendiğinde der

Çok uzun olmuş kusura bakma

Hayır değilim keşke öyle olsaydı

Ben anlamıyorum zaten sevgi yok aramızda ama neden bu
Babamla aramın kötü olmasının nedeni de o
Kendisiyle kötüyüm diye babamla iyi olamam
Kıskançlık mı yani ne bu hangi anne böyle yapar anlamıyorum

Aksine benim sorunlarım olduğunu düşündükleri için teyzem psikiyatriye götürdü. Anlattım ama ona anlatırken de ağladım, ağlayabilirsin dedi konuştuk ama annemi de sordu. Annem evdeydi
Sonra teyzem geldi ve doktor bende bir sorun görmediğini söyledi. Ama o yıl sınav senem olduğu ve kendimi daha rahat hissetmem için istersen bir antidepresan yazayım dedi ve ben de kabul ettim s. alak gibi bir yıl ilaç kullandım bide onlar yüzünden. Annem sen hiçbir şeyi takmıyorsun bırak o ilacı diyordu.
Ve babam da maalesef annemin yanında oluyor. Biraz hafif tepki verse annem tekrar babama çıkışıyor. Adam arada kalıyor ama yeri geldiğinde bana da güzel güzel sövmesini biliyor. Sonra ertesi gün hiçbir şey olmamış gibi

Benim de tek çarem o. Şehir dışı, tek yaşamak benim için gerçekten zor olur. Hiç yalnız kalmadım, güvenlik açısından, hayatta kalma mücadele etme. Bunlar kolay değil maddi manevi bedel ödemek gerek ama başka çarem de yok

Yok kaçamam. O zaman suçlu olurum yine. Ki uygun değil öyle kendimi riske atamam güvencem olmalı. Kaçsam o kırık olayında kaçardım. Ben mesleğim olsa bile zorlanırım diyorum kaçarak hiç olmaz. 2-3 seneye atanmış olurum en geç, kendisi de diyor bi de İstanbul’u yazdırmayacakmış git de hayatı gör diyor. Sanki ben sana göre tercih edeceğim, neyse… teşekkür ederim derdime ortak olduğun ve cevapların için