Kendimi ailemde hep dışlanmış , horlanmış hissediyorum?

18 yasındayım. annemle aram normal , sağolsun istediğimi falan bazen alır bana bişey olsa korkar üzülür ama knun dısında benle hiç bişey paylaşmaz bazen bakıyorum anne kızlar arkadaş gibi ama benim annem beni kısıtlamak , toplumda dışlamak , dışında bişey yapmaz. Gerçekten cok dolmasam yazmazdım ben bunları. Abim ve diğer iki ablama karşı çok iyiler. Babamla anlaşıyoruz ama anlaşıyoruz dmek sadece babama hoşgeldin diyorum oda hosbulduk der bu kadar ama onun sevgisini hiç hissetmedim. Hep tek oğlunu sever , bana su getir bunu sunu yap demekten baska bişey demez desin kölesi gene olurum asla sikayetci değilim ama benle bunlar dısında hiç bişey yapmıyor.. Bugun ise yurt dıısndaki 5-6 yıkdır görüştüğümüz ve izne türkiyeye gelince hergününğ bizde geçiren komsu iki arkadaşımız vardı. Erkek benim yasımda ablasıda abimle yasıt ama annemler olmasada günün her saati bizdeler asla karışmazlardı bu knuda. Bugun gene bizdelerde annemler balkondaydı bizde salonda o erkek oln arkdşımla müzik dnliyorduk salonda. Sonra balkona gittik babam ne vıkvık gülüyorsunuz dedi bana cok kötü baktı. Wllaha billaha gürültü bile edmedik. Ne bileyim daha öncede onlar kızmayınca bende oturdum onla hala aglıyorum suana dek hep yıpratıldım , hor görüldüm , canım çok yanmasa yazmazdım , yazıp rahatlamayı denedim.. Okudugunuz için teşşekür ederim. siz olsanız naparsınız? Benm gibi hep susar mıydnız?