Ailem tarafından dışlanıyorum ve bunu aşamıyorumm?

21 yaşına geldim hala bir şeyler yapılırken ben yokum bensiz daha mutlular benim yanlarında olduğum zamanlar suratları asık kavga dövüş ben odada olmadığım zaman kahkahalarla gülüp muhabbet ediyolar
Annem en çok abimi ve kardeşimi seviyor ben ona o kadar iş yapıyorum evin en ağır işleri bende oluyor ama yinede yaranamıyorum yaptığım işi görmüyorlar abim 1 sofra kaldırsın oğlum zahmet etme oğlum sen dokunma kardeşimde aynı şekilde... ben hasta hasta ev işi yapıyorum yapmadığım zaman azar işitiyorum sırf onlar istemiyor diye okulu bıraktırdılar bana ben yine kendi çabalarımla kendi istegimle ortaokul liseyi dışardan bitirdim şimdi üniversite için şehir dışına gönderemeyiz diyorlar abimi okuttular kardesimide okutuyorlar ben istediğim cabaladığim halde izin vermiyorlar bekliyorlarki evleneyim koca evine gideyim kafalari rahat olsun istediğim iş yerinde çalışamıyorum bile buna bile izin vermiyorlar cevremde düzgün arkadaşım bile yok sırf bunlar yüzünden herkes tarafından dışlanıyorum akrabalarımda dışlıyor beni bütün kuzenlerim toplanıp biyere giderler beni çağırmazlar anca yanlışlıkla o ortamda bulunursam ağız kenarıyla gel derler ben cabalamasam kimsenin beni merak ettiği kimsenin beni sorduğu yok keske ölsem kısmındayım artık kimse için bi değerim yok görüştüğüm konuştuğum beni anlayan birisi yok hergun yatağıma yattığımda gözlerim şişene kadar ağlıyorum ama sorsan onlara çok uyuduğum için şişmiştir ailem bilmiyo bu kadar üzüldüğümü seneler önce kucukken bi kere böyle ailem beni sevmiyor diye kağıda yazı yazmıştım abim ergen diye görüp dalga geçmişti geçen senede bi kere dayanamayıp ağladım kavgada bana yine dediki hala seni sevmiyoruz git defterine yaz değişen tek şey seneler