Aileyle sürekli iç içe olup yalnız kalmak istemek normal mi, sizce bu psikolojiyle nasıl başa çıkılır?

Merhaba, 25 yaşında bekar, ailesiyle yaşayan bir kızım. Bir abim bir ablam olmak üzere 3 kardeşiz. Kardeşlerim okumak istedikleri için bizden uzakta oldular küçük yaşlarından beri, lise ve üniversite zamanlarında yanımızda çok bulunmadılar yurtlarda kaldılar. Onların aksine ailemin yanında kaldım, liseden sonra okumak istemedim ve ailemin yanında en çok kalan çocuk ben oldum, ufak tefek işlere girip ehliyet ve araba aldım, bu süre içinde ev işlerine en çok uyumlu olan, anne ve babayla vakit geçiren de bendim. 25 olmama 1 ay kaldı, şimdiye kadar babam ve annemle beraber olmak asla bana koymadı aslında, hep iyi anlaştık. Ama artık ne zaman kendi odama çekilmek istesem, tek kalıp kendi başıma bir şeyler yapmak istesem ailem bundan hoşnut olmuyor özellikle babam. Annem şehir dışına gitti 2 ay için. Saatlerce babamla beraber olmamıza rağmen babam, ne zaman salondan kalkıp odama gidecek olsam veya tek kalmak istesem "gitme niye gidiyorsun beraber oturalım, yanımda dur" deyip duruyor. Bu durumdan da sıkılmaya başladım. Sanırım devamlı aileyle iç içe büyüyen tek evlat olduğum için bu konudaki bunalımım patlak veriyor.

Siz de bu psikoloji içinde buldunuz mu kendinizi? Bana ne önerirsiniz?