Hayat çok ilginç değil mi, hayat bir yandan bazılarına zulüm ederken bir yandan bazılarına da ömür boyu hiç zorluk göstermiyor?

Mantıklı bir ailem olmadığı için cahil bir ailem olduğu için maalesef hayatımı tamamen kendi başıma kurmak zorunda kaldım, kendimi bildim bileli hep işimde başarılı olmak zorunda olduğumun farkında idim çünkü babam cimri ve zalim birisiydi. Ergenlikten sonra karşı cinse karşı inanılmaz bir çekim duymaya başladım. Hep o malûm işi yapmak istediğim hâlde 26 yaşıma geldiğim hâlde henüz geleceğimi garanti etmediğim için kafamı başka yere çekerler diye kızlardan uzak durdum. Sosyal olsam bile kızlar her şeyi erkekten bekliyor hiç yanaşmıyorlar soğuklar zaten, sen uğraşacaksın illa.

Öyle işte, neyse sonuç olarak düşünüyorum ki eğer babası hem karakter olarak düzgün hem de varlıklı bir ailenin çocuğu olsaydım hiç bu kadar aşırı zorluk görmezdim çocukluğumdan beri. Göreceğim zorluklar da kendi istediğim meslekte çalışmakla olurdu. Zengin olsam daha farklı bir iş yapardım ve geleceğim nasıl olsa garantide diye düşünerek hayatta hep daha cesur özgüvenli de olup karşı cinsten biriyle güzel bir sevgililiğim olurdu. Ama maalesef böyle işte hayat bazılarına iyi bir aile vererek ömür boyu rahatta bırakırken benim gibilerine ise sıkıntılı aileler vererek ömrünün en değerli yıllarının çöp olmasına sebep oluyor. Dünya adil mi sizce?
Hayat çok ilginç değil mi, hayat bir yandan bazılarına zulüm ederken bir yandan bazılarına da ömür boyu hiç zorluk göstermiyor?
Cevapla