Hayat gerçekten akıcı mı yoksa bir yerden sonra herkese zorlayıcı mı oluyor?

Hayat… Ne tuhaf bir nehir. Başta öylesine akıcı gelir ki, insan fark etmez bile suyun sürüklediğini. Günler, saatler, anlar ardı ardına gelir; gülmek, sevinmek, hatta hüzün bile hafif gelir. O akışta insan kendini kaybeder, rüzgâr gibi hafif, zamanın ötesinde bir yolcudur.
Ama zamanla… taşlar belirir yolun üstünde. Bir anda sertleşir akıntı; karşıdan gelen sorunlar, kaybolmuş fırsatlar, kırılmış umutlar… Her adım biraz daha zorlaşır. İnsan yorulur, durur, bakakalır. Akış, artık öylesine serin ve hafif değildir; taşlı ve çetin bir yoldur.
Ve işte o an, hayatın gerçeği görünür: akıcı olan, zor olanın arasında sürekli değişir. Hiçbir yol tamamen dümdüz değildir, hiçbir an tamamen hafif değildir. Akıcılık, bazen nefes aldırır; zorlayıcılık, bazen öğretir, bazen sınar. İnsan, bu ikisi arasında ilerler, düşer, kalkar, bazen yorgun ama çoğu zaman öğrenmiş olarak. Belki de hayatın kendisi, akış ile mücadele arasındaki bu ritimdir. Ve biz, sadece yelken açan yolcularız… kimi zaman rüzgârla savruluruz, kimi zaman da dalgalarla dövülürüz; ama her ikisi de aynı nehrin içindedir.