Birinin seni gerçekten tanıyabilmesi için sence kaç yıl gerekir?

Ben bile kendimi tanıyamamışken bir başkası nasıl tanıyabilsin ki beni, ben bile kimi zaman yabancıyken kendime (kendimle yaşamama rağmen üstelik) bir başkası nerden bilsin ki bendeki bilinmezliği. Bilmiyorum tanıyabiliyor muyum kendimi, becerebiliyor muyum, evvelden hiç anlamaz, hırpalardım kendimi lakin şimdi biraz daha şefkatliyim kendime karşı ve ilerleyen zaman içinde ''Ne kadar çok geç kalmışım kendime, tanımamışım kendimi'' diyorum kendimi tanıdıkça, tam anlamıyla kendimi tanıdığımı düşünmüyorum bununla beraber.

Beni tanıdığını sananlar var ah lakin sanıyorlar sadece, kınıyorlar , yargılıyorlar lakin hakikaten tanımıyorlar beni, sadece zannediyorlar, tıpkı bir zamanlar benim de kendimi tanıdığımı sandığım gibi.

İnsan bir bilmecedir, karmaşıktır, karşımızdaki kişiyi tanıdığımızı söyleyip onu kınamak gibi hadsizliğe kapılıyoruz, halbuki nereden biliyoruz onun serzenişlerini, travmalarının ilk başladığı yeri, kimisi için kolay olan şey bir başkası için dünyanın en zor işi olabiliyor, bir merhaba demek kimi için dünyanın en zor işi mesela, bu kişiyi soğuk , kibirli olarak görüyoruz, belki hayatı boyunca dışlandı, kabul görmedi, red yedi bu kişi ve korktu, sevmedi insanları artık, yine beni istemezlerse diye geri çekildi. Kendini savunamayan kişiyi ezik olarak görüyoruz, belki bu insanı korkuttular, yüreğini dağladılar, değersiz görülmek onun doğalı oldu, çıkamadı o fanustan belki de.

Bazen aşağılık kişileri insanların yücelttiğini görüyorum, halbuki bu kişi manipülecinin teki, narsistin teki lakin herkes pervane , çünkü öyle usta ki kendindeki kötülüklere kılıf uydurup herkesi kandıracak tabiatta lakin herkes seviyor işte onu, halbuki tanısalar o kişinin sevilmeye layık olmayan, şeytan karakterli, mutsuzken başkasını mutsuz etmekten keyif duyan bir zavallı olduğunu görecekler, tarafsız gözlerle bakmayı ve başkasına bağımlı olmamayı bilse insan tanımayı da bilir belki.

Ancak kendini tanımış ve vicdani olgunluğa erişmiş kişiler karşısındakini tanır ve okur, gerisi yanlış okur, gerisi kafasına göre okur, gerisi anlamadan okur, gerisi ezbere okur, gerisi başkalarının düşüncesini kendi düşüncesi sanarak okur.

Marifet tarafsız bir şekilde , egonu katmadan okuyabilmektir bir insanı. Ayrıştırmadan, ötekileştirmeden, adaletli bir şekilde, anlamak isteyerek okumak gerekir.

Bazı gönüller , kendini okumayı öğrenmiş vicdanlı gönüller , olgun yurekler bir insanı tanır ancak , hemen tanır üstelik, bazı insanlar için, güzel yürekli kalpler için bir insanı tanımak çabuk olur, çünkü onlar nefisleriyle değil adaletle bakarlar insana, bir bütün olarak bakarlar, onun bunun dolduruşuna gelmeden olgunlukla, şefkatle, insaniyetle, anlayarak, kınamadan.