Hiç ağlamaz dediğiniz, çok güçlü birini ağlarken görmek sizde nasıl bir duygu yaratır?

Onu o yatakta, o hiç sarsılmayan güçlü maskesi paramparça olmuş bir halde, acıdan çocuk gibi hıçkırarak ağlarken gördüğüm an... Sanki o an dünya üzerime yıkıldı, Gözyaşlarım durmaksızın gözlerimden akmaya başladı. Yıllarca beni ruhumdan vuran, bir kez olsun 'nasılsın' demeyen o dev, güçlü adam gitmiş... yerine canı yanan, savunmasız ve küçüçük bir insan gelmişti sanki... Bana layık görmediği herşeye, kalbimde ve bedenimde bıraktığı her bir yaraya rağmen, onun o halini görmek hayatımın en korkunç, en dehşet verici çaresizliğiydi... O ağladıkça, benim içimdeki "belki bir gün beni, benim onu sevdiğim kadar çok sever" diye bekleyen o küçük kız da onunla birlikte öldü sanki.. Onu herşeye rağmen canımdan çok sevip asla kızamamak benim en büyük lanetim belki de... O an Elini sımsıkı tutmak istedim, canı yanmasın istedim, ağlamanasını istedim ama canı daha çok yanar diye çok korktum. Ben o gün anladım ki, beni kırmaktan hiç çekinmeyen o sarsılmaz güç, mükemmel otorite, aslında bir damla gözyaşı kadar savunmasızmış.. Kalbim o ana kadar hiç bu kadar kırılmamıştı, canım hiç bu kadar acı verici şekilde yanmamıştı, çünkü o an hem babamın canının yandığına üzüldüm hem de hiç sahip olamadığım o baba nın gidişine... O Yaşarken bile o kadar mutluydum ki ondan, herşeye rağmen o kadar çok severdim ki, asla gitmesini istemezdim, ama öyle çaresizce ağlayışını gördüğümdeki, bedenime yayılan derin titreme, mezara kadar benimle birlikte içimdeki o yara, o boşluk olacak..