Aşk İlişkileri 
YKS2026 
Gündem 
Dünya Kupası 
Güzellik & Bakım 
Alışveriş & Hediyeler 
Kızlar Bir Adım Öne 
Tatil & Seyahat 
Arabalar 
Astroloji & Burçlar 
Eğitim & Kariyer 
Gamer 
Moda & Stil 
Spor 
Evcil Hayvanlar 
Müzik & Etkinlik 
Kültür & Sanat 
Para & Ekonomi 
Magazin 
Diziler & Filmler 
Cilt Bakım 
Kişilik & Karakter 
Saç Bakım 
Çocuk & Ebeveyn 
Yeme & İçme 
Cinsel Yaşam 
İnternet & Teknoloji 
Ev & Yaşam 
Özel Günler & Hijyen 
Aile & Toplum 
Diyet & Beslenme 
Sağlık 
Diğer 
Bazı kadınların cinselleştirilmeye bu kadar istekli görünmesi çok rahatsız edici.. Bunu söylerken yukarıdan bakmıyorum, yargı dağıtmıyorum. Sadece durup düşünüyorum. Bir kadın olarak şunu sorguluyorum: İnsan eline kendi bağımsızlığını, gücünü, söz hakkını alma ihtimali varken neden bir erkeğin arzusu üzerinden var olmayı bu kadar kolay kabullenir? Bu, “özgürlük” gibi pazarlanan ama içi pek de dolu olmayan bir hikâye.
Küçüklükten itibaren bize fısıldanan cümleleri hatırlıyorum.
“Güzel kız.”
“Dikkat çekiyorsun.”
“Böyle giyinme, yanlış anlaşılır.”
Ama kimse “Güçlü düşünüyorsun.” demiyor.
Kimse “Aklınla parlıyorsun.” diye durup alkışlamıyor.
Sonra büyüyoruz. Bu kez sahne değişiyor ama metin aynı kalıyor. İlgi görmek, arzulanmak, bakılmak; bir başarı ölçütü gibi sunuluyor. Beğeniler, mesajlar, bakışlar… Hepsi geçici ama hepsi çok gürültülü. “Bu benim seçimim.” diyenleri anlıyorum. Gerçekten. Ama kendime şu soruyu sormadan edemiyorum: Bize başka seçenekler öğretilmediğinde, bu seçim ne kadar bize ait? Cinselleştirilmek, kısa vadede bir kontrol hissi verebilir. İlgi sende gibi gelir. Ama o ilginin fişi her zaman başkasının elindedir. İstemediği an söner. O zaman geriye ne kalır?
Ben gücü başka bir yerde görüyorum.
İstenilen olmakta değil, isteyen olmakta.
Bakılan olmakta değil, bakan olmakta.
Sessizce onay beklemekte değil, net bir şekilde “hayır” diyebilmekte.
Beden bir vitrindir belki ama insan sadece vitrin değildir. İçeride bir zihin, bir karakter, bir irade var. Ve bana sorarsanız asıl özgürlük, o içeriği merkeze alabilmekte. Kimsenin hayatına karışmak gibi bir derdim yok. Ama cinselleştirilmeyi güç sanmakla, gerçekten güçlü olmak arasında büyük bir fark var. Ben o farkı görmezden gelmek istemiyorum. Kendini bir erkek için cinselleştirerek arzu yaratmak, asla bir marifet değil. Bir kadın, bir erkeğin arzularının kurbanı olmamalı, ona muhtaç da kalmamalı. Kendi ayaklarının üzerinde, gerekirse bedel ödemeyi göze alarak durmalı.
Küçüklükten itibaren bize fısıldanan cümleleri hatırlıyorum.
“Güzel kız.”
“Dikkat çekiyorsun.”
“Böyle giyinme, yanlış anlaşılır.”
Ama kimse “Güçlü düşünüyorsun.” demiyor.
Kimse “Aklınla parlıyorsun.” diye durup alkışlamıyor.
Sonra büyüyoruz. Bu kez sahne değişiyor ama metin aynı kalıyor. İlgi görmek, arzulanmak, bakılmak; bir başarı ölçütü gibi sunuluyor. Beğeniler, mesajlar, bakışlar… Hepsi geçici ama hepsi çok gürültülü. “Bu benim seçimim.” diyenleri anlıyorum. Gerçekten. Ama kendime şu soruyu sormadan edemiyorum: Bize başka seçenekler öğretilmediğinde, bu seçim ne kadar bize ait? Cinselleştirilmek, kısa vadede bir kontrol hissi verebilir. İlgi sende gibi gelir. Ama o ilginin fişi her zaman başkasının elindedir. İstemediği an söner. O zaman geriye ne kalır?
Ben gücü başka bir yerde görüyorum.
İstenilen olmakta değil, isteyen olmakta.
Bakılan olmakta değil, bakan olmakta.
Sessizce onay beklemekte değil, net bir şekilde “hayır” diyebilmekte.
Beden bir vitrindir belki ama insan sadece vitrin değildir. İçeride bir zihin, bir karakter, bir irade var. Ve bana sorarsanız asıl özgürlük, o içeriği merkeze alabilmekte. Kimsenin hayatına karışmak gibi bir derdim yok. Ama cinselleştirilmeyi güç sanmakla, gerçekten güçlü olmak arasında büyük bir fark var. Ben o farkı görmezden gelmek istemiyorum. Kendini bir erkek için cinselleştirerek arzu yaratmak, asla bir marifet değil. Bir kadın, bir erkeğin arzularının kurbanı olmamalı, ona muhtaç da kalmamalı. Kendi ayaklarının üzerinde, gerekirse bedel ödemeyi göze alarak durmalı.
