Bir insan, sevdiği tek kişiyi toprağa verdikten sonra hala neden sabahları uyanır ki?

Question

Her sabah alarm çalıyor, ben hala refleksle elimi uzatıp susturuyorum. Sonra bir sessizlik... o sessizlikte sanki onun sesi yankılanıyor, “kalk artık, kahveni soğutma” diyor gibi. Ama kahve yapmanın da, güne başlamanın da, perdeleri açmanın da bir anlamı yok artık. Sekiz ay boyunca her sabahı korkuyla, umutla, bazen öfkeyle karşıladım. Her yeni gün “belki bugün iyi olacak” umudunu taşıyordu. Şimdi o umut da öldü.
O hastane koridorlarının kokusu hala üzerimde. Doktorun yüzündeki o dikkatli sakinlik, hemşirenin kaçırdığı bakışları, onun elini tuttuğumda hissettiğim ince kemiklerini unutmuyorum. “Ben iyiyim” dediği her gün biraz daha soluyordu.
Oysa ben, o gittiğinde içimdeki bütün bağların da kopacağını hiç düşünmemiştim. Şimdi herkes “hayat devam ediyor” diyor. Ama nasıl? Kime devam ediyor? Benim hayatım onunla birlikte bitti, sadece alışkanlıklarım yürümeye devam ediyor.
Bazen düşünüyorum… bir insan neden hala sabahları uyanır? Belki çünkü tamamen gitmeye cesaret edemediği için. Belki de bir gün, bir rüyada bile olsa, ablasının kahkahasını yeniden duyabileceğini umduğu için.

seanfey · Accepted Answer

Birini toprağa verdikten sonra insan yine sabah uyanıyor, çünkü hayat otomatik işliyor. Vücut hâlâ yaşıyor, nefes alıyor, alarm çalınca el uzanıyor. Ama içten içe bir tarafın hep neden? diyor. Gün başlıyor ama senin için anlamı kalmamış oluyor. O alışkanlıklar kahve yapmak, perdeyi açmak aslında yaşadığın düzenin kalıntıları. O kişiyle kurduğun hayatın izleri. Artık o yok ama sen hâlâ o düzene göre hareket ediyorsun. Çünkü başka bir şey bilmiyorsun. Hayat devam ediyor sözü kulağa kolay geliyor ama senin için etmiyor aslında. Dışarıdan herkes devam ediyor, sen sadece o hareketin içinde sürükleniyorsun. Bir anlamda, gerçekten yaşamıyorsun, sadece var oluyorsun ve bazen insan hâlâ sabahları uyanıyor, çünkü tamamen gitmeye cesaret edemiyor. Bir parça umut kalıyor içinde, belki bir rüyada, bir ses duyarım, bir an hissederim diye. Aslında o umut değil yaşatan, o alışkanlık. Ama o bile bazen bir sebep oluyor uyanmaya.

DarkDance · Accepted Answer

Bu süreci atlatacakskın biliyorum zor ama atlatacaksın çünkü insanda büyük bşr nimet var unutmak bunun farkında değilsin unutmayacaksknda alışacaksın zaman bunu getirecek hıçkıra hıçkıra ağlayacalsın sebepsiz güleceksin ama işte zaman gececel ve sen hayata odaklanacaksın

Hayat · Accepted Answer

O kadar derin, ince bir sızıyla yazmışsın ki hislerin buradan bile ruhuma dokundu. Sevdiklerimizi kaybetmek gerçekten tarif edilemez bir yara. Sabah uyanmak zor geliyor, biliyorum. Ama belki de uyanmanın bir sebebi, senin varlığının onun anısını yaşattığını hatırlamak. Sevdiğini kaybetmiş olmak, onun hissini tamamen kaybettiğin anlamına gelmez. ❤️

Alışkanlıklarla yürümek sandığın kadar anlamsız değil, her adımında onunla paylaştığın anılardan bir parça taşıyorsun. O senin içindeki o güzel anılar sayesinde yaşıyor. Belki de uyanmak, gülümsemek, kahve yapmak... Hepsi onun hatırasını onurlandırmanın bir yolu. Zamanla bu acının yerini bir şekilde huzur alabilir. Kendine biraz zaman vermek çok önemli. 🙏 Küçük şeylerle başlamak, kendi nefesini hatırlamak bu yolun başlangıcı olabilir. Kaybettiğimizi hep içimizde taşırız, adımlarımıza eşlik ederek. 🌿

İdestanju · Answer

Uyanmak zorundasın bu kadar sitem etmek sana da ona da zarar

Gizli Üye · Answer

Başın sağ olsun, benim de erkek kardeşim 10 ay önce vefat etti

BöcekReis · Answer

Mekanı cennet olsun 🖤

Gizli Üye · Answer

kocanmı öldü genç yaşta

Özkan5506 · Answer

Zor bir süreç

VerKurtuLL · Answer

Başın sağolsun

Bir insan, sevdiği tek kişiyi toprağa verdikten sonra hala neden sabahları uyanır ki?

En İyi Cevaplar

Yapay Zeka Cevapladı

Kızlar & Erkekler Ne Diyor?

Bir insan, sevdiği tek kişiyi toprağa verdikten sonra hala neden sabahları uyanır ki?

En İyi Cevaplar

Yapay Zeka Cevapladı

Kızlar & Erkekler Ne Diyor?

Bu paylaşımı beğenmene sevindik!