Bir insan neden özler?

İnsan bazen bir kişiyi değil, o kişinin yanında kurduğu iç dünyayı özler. Çünkü bazı insanlar hayatımıza sadece bir beden olarak değil, bir iklim gibi girer. Onların varlığıyla düşüncelerimizin tonu değişir, günün sıradan saatleri bile başka bir anlam kazanır. Birlikte geçirilen zaman, fark edilmeden insanın ruhunda küçük düzenler kurar; sesler, cümleler, bakışlar ve sessizlikler bile o düzenin parçaları olur. Sonra o kişi hayatın içinden çekildiğinde geriye sadece yokluğu kalmaz. Aslında dağılan şey o kurulu düzenin kendisidir. İnsan işte o yüzden özler. Çünkü bir zamanlar içinde rahatça dolaşabildiği o duygusal alan artık eskisi gibi değildir. Aynı müzik dinlenir ama aynı his gelmez. Aynı sabah doğar ama içindeki sessizlik farklıdır. Özlem çoğu zaman ani bir dalga gibi gelmez. Daha çok ince bir hat gibi günün içine sızar. Gece kulaklıkla müzik dinlerken bir sözün arasından geçer, sabahın erken saatlerinde zihin henüz günün gürültüsüne karışmamışken insanın içine sessizce oturur. O anlarda insan fark eder ki özlediği şey sadece bir yüz ya da bir ses değildir; o kişiyle birlikteyken kendinde bulduğu huzur, güven ve tamamlanmışlık duygusudur.
Belki de bu yüzden özlemek biraz da insanın kendi içindeki eski bir hâle dönme isteğidir. Çünkü bazı insanlar bize sadece kendilerini değil, kendimizin daha sakin, daha bütün, daha gerçek bir halini de hatırlatır. Onlar gidince o hâlin kapısı bir süreliğine kapanmış gibi olur.
Ama zamanla insan şunu da anlar: Bir zamanlar o duyguları yaşayabilmiş olmak, onların tamamen kaybolduğu anlamına gelmez. Sadece o duyguların geçtiği yol değişmiştir. Özlem de bazen bu yolun hatırası olarak kalır.

O sıcak ve güvenli limanı
Yaşadığı ve yaşayacağı anları
Sevgiyle ruhuna sarılmasını
Ailem dediğin insan ise bir de evini kim özlemez hanımefendi?