Aile içinde nasıl otorite ve saygınlık kazanılır?

Ciddi anlamda yoruldum. Herkes bana saygısızlık yapacak cüreti kendinde buluyor. Ben fazla merhametli ve fedakar olduğum için mi? Her şeyi alttan aldığım için mi? Niye bana saygı duymuyorlar? Niye bana bir şey demeden önce hiç düşünmüyorlar? Aile içinde bile kötü olan daha mı çok değer görüyor? Biz 3 kardeşiz; ablam, ben ve kız kardeşim. Annem ve babam, bu iki kardeşime saygı duyuyorlar, laflarını tartarak konuşuyorlar ama bana bağırarak ve saygısızca konuşuyorlar. Çünkü evin günah keçisi benim. Şimdi size üçümüzden bahsedeceğim. Belki nedenini daha iyi anlarsınız.

Ablam:

Eve sadece yemek yemek ve uyumak için geliyor. Ne sofraya yardım ediyor, ne de ev işine; yemeğini yiyor, tabağını bile mutfağa götürmeden hazırlanıp dışarı çıkıyor ve gece eve geliyor. Mutfağı yeni toparlamamıza ve bulaşık makinesi boş olmasına rağmen yine de yediği tabağı tezgahta bırakıyor. Fazla evde durmuyor yani pek görünmüyor, eve gelince yemek hazır olana kadar odasında takılıyor, hiç yardım etmiyor. Evle bir alakası yok.

Kız Kardeşim:

Sabaha karşı uyuyan birisi, sabaha kadar telefonla oynuyor, ev işlerine kısmen yardım ediyor ama çoğu zaman umursamıyor ve daha merhametsiz yani karşılıklı olmadığı sürece bir şey yapmıyor. Birisi ona bir şey diyince bağırıyor ve annem hemen alttan alıyor, sesini çıkaramıyor. Dışarı da nadiren çıkar, çıkınca da birkaç saat gezip gelir.

Ben:

Ev işini yaparım, bozuk bir alet vs olduğunda ben tamir ederim, sofrayı kurup toplarım, annem yorulmasın diye bulaşıkları da elimde yıkarım, ablamın yemeğini de ben koyarım ve yine ben kaldırırım, evi süpürürüm vs. Birisi bana bağırınca ilk önce sessiz kalırım ama sürekli tekrar edince sesimi yükseltirim, bu sefer de senin ”psikolojin bozuk” diye damga vururlar. İsterler ki hep alttan alıp sakin kalayım. Çoğu zaman evde dururum ve sadece akşamları birkaç saat yürüyüş yapmaya çıkarım. Her problemlerini gelip bana danışırlar ve yardım isterler ama yine de vefa göstermezler, diğer kardeşlerime gösterdikleri saygının 1/10'ini bana göstermezler.

Niye yapıyorlar bunu? Ya da ben bunca saygısızlığa rağmen hâlâ neden merhamet gösteriyorum?

Belki etik dışı olacak ama şöyle bir şey istiyorum:

Öyle birisine dönüşeyim ki, değil bana laf etmek, ben o ortamda olmadığımda bile ”belki duyar” diye korkup bana bir şey söyleyemesinler.

Bunu nasıl başarabilirim? Tavsiyeleriniz var mı? Lütfen dalga geçmeyin. Çok ihtiyacım var buna. Tek istediğim bana da insan gibi davranılması. Bu kadar basit bir isteğim var. Çok mu? Lütfen yardımcı olun. Ve rica etsem sorumu beğenir misiniz? Belki öne çıkar ve birçok kişinin fikrini almış olurum. Benim gibi olanlar ve bana tavsiye vermek isteyenlerin düşüncelerini de çok merak ediyorum. Yorumlarınız için şimdiden teşekkür ederim.