Aile ve Özgüven İlişkisi?

24 yaşındayım, hiç kardeşim yok, kuzenlerim yok, akrabalarımız yok, arkadaşım yok, sevgilim yok. Ailem çok baskıcı, takıntılı ve huzursuz. Hep evdeyim, hergün tartışma ve huzursuzluk. Tek çocuk olduğum için çok daha zor bu. Hep tüm dertleri, sıkıntıları tek başıma yaşadım. Evden dışarı çıkmam çok zor. Yürüyüş için bile çıkamıyorum bir ton kavga oluyor en sonunda yorulup pes ediyorum. Hiç arkadaşlarım olmadı, hiç gezmedim, eğlenmedim. Çok özgüvensiz, pısırık, sessiz yetiştirildim. Okula gittiğimde bile annem bin kere arıyor mesajlar atıyor. Müsait olmadığımda açmadığımda polisi aramakla tehdit ediyor. Hep evdeyim, hep yalnızım, hep depresyondayım, hiç sevilmiyorum, hiç sevilmedim. Zaten sevgilim olması yasak. Hayatım boyunca hiç çalışmadım bile. Hep cesaretsiz, pısırık yetiştirildim. Hiç sosyalleşmedim. Annem olmadan bir yere gitmem çok zor. Çok büyük kavgalar çıkar. Bu yüzden yürüyüşe dahi gidemiyorum parka. Derdimi anlatabileceğim kimse yok. Dert ortağım yok. Tek çocuk olmak çok zor. Evde telefonla bile konuşamıyorum. Biri ararsa diye telefonum hep sessizde. Kötü biri değilim, fazla kusursuzum bu yüzden hep nefret ediliyorum kimse konuşmuyor benimle. Özgüvensizim tek sorunum bu. Aslında negatif bile değilim sadece hayatımda hiç pozitif bişey olmadı. Çok kötü çocukluk geçirdim. Bide onların üstüne bu şekilde yetiştim. Benim gibi olan var mı?
Aile ve Özgüven İlişkisi?
Cevapla