Yok yere , dinmeyen bir sıkıntı hissu, Durmadan ağlama gereği duyma, geçmeyen panik atakların nedeni?

arkadaşlar gerçekten artək aylar oldu, panik atkalar yaşıyorum. Nefes alamayacak kadar hıçkırarak ağlama gereği duyuyorum, Kafamın içinde durmadan geleceğe dair kötü senaryolar kurup kendimi korkutum günlerce uykusuz bırakıyorum NEDEN?
Belli başləklı dertlerim var, hepimizin var. Ama ben o kadarda büyük olmadığının farkındayım dertlerimin ona rağmen hep kendimce büyütüyorum dertlerimi. Ve bundan gerçekten sıkıldım. Yoruldum. Tükendim.
Anneme babama bir yalan söyledim. Aslında o kadarda büyük bir yalan değil, belki öğrenseler en fazla bir saat kızacaklar geçecek. Kızmalarının nedenide neden onlara yalan söyleme gereği duyuş olmam herhalde. Ama bir türlü aşamıyorum, cesaret edip söyleyemiyorum. Sene sonu söyleyeceğim ama şimdi değil. durmadan öğrenilerse en absürt ne tepki verirler ihtimalini düşünüp kafayi yedirtiyorum kendi kendime. Hayırsız evıatmışım gibi hiss ediyorum. Babamda annemde evrenin en iyi ebeveynleri ola bilir, ama hep kardeşlerimi daha çok sevdiklerini bana sevgilerini hiss etdirmediklerini söyleyip tartışma çıkarıyprum. Onları bu yüzden üzmek kırmak istemiyorum, böyle davrandığım için kendime kzııyorum ama aynı zamandada nerde yanlış yapiyorumda diğer çocukıarına gösterdikleri sevgiyi bana göstermiyolar diye düşünmektende kendimi alı koyakiyorum. Bilmiyorum kafamin içindeki sesleri susturamiyorum, durmadan Dünyanın en kötü en kalpsiz en pislik en vicdansız en vazıfsız kişiliğiymişim gibi hiss edip kendimden soğuyorum.22 yaşındayım en son 14-18 yaşlarımda bir sevgiıim oldu, ayrıldık bitdi. Kaç senedir sevgilimde olmuyor, sevilmeyi hak etmiyorumdur belki. Yaşıtlarım okulu bitirdi çalışıyor evlendi çoluk çocuğa karışdı, ben daha uni bitirmedim. Şu kafamın içindeki kendime karşı beni kötüleyen sesler yüzünden isyan etmekten, korkuyorum. Bu hallerim beni çok yoruyor. Çevremdeki kimseye yansıtmamak dahada çok yoruyor. Onlar mutluyum sanıyor ama ben her geçen gün biraz daha tükeniyorum