Annem ve babam hayatımı mahvetti, onlar yüzünden kendime zarar verecek noktaya geldim. hicbir sey düzelmiyor. ne yapıcam ben?

beni korumak icin mi bana intihar et diyip duruyorlar

gidemem. böyle yasamak cok kötü evet ama. üniversiteyi kazansam giderim ama bu sene çok yoruldum. calısamadım. seneye kazanabilirsem artık. dışarıdan bakıldıgında herkes cok guzelsin, cok guzel hayatın var rahatsın, annen baban cok iyi diyor ama asla öyle degil. dışarıya kendilerini hep iyi göstermeye calısıyorlar.

bi yere gidemicem gibi. sınavda hicbir halt yapamadım. birkac soru anca yapabildim. uyku sorunlarım oldugu icin uyuyakaldim zaten sınavın ortasinda. kalkıp tekrar devam ettim de iste

soylesi kolay

Ben 19 yaşındayım ve küçüklüğümden beri hep annem ve babamın hakaretleriyle, aşağılamalarıyla büyüdüm. Bana hiçbir zaman sen başarabilirsin, ben sana güveniyprum demediler. Hep baskalarıyla kıyasladılar. Sen aptalsın bi de başkalarının çocuklarına bak. Ne yaptıkta Allah böyle cezalandırdı bizi diyorlar hep. Annem bana hep düşmanı gibi davranıyor zaten dogdugumdan beri. Bana diyor ki sen beni kendine rakip olarak görüyorsun, beni kıskanıyorsun. Sen benim bu dünyada ki sınavımsın. Ona hicbir seyimi anlatamam. Özel bisey söylesem bile gidip gizlice babama söyleyip beni rezil eder. Sürekli or*spu diyip duruyor. O kelimeye katlanamıyorum. Gecen aylarda bi kavga etmiştik. Dedi git yüksek bi yerden mi atkıyorsun ne yap intihar et, yeter ki benim evimde ölme. Babam da kendini öldür yoksa ben seni öldürecem, kafanı kesicem falan dedi bi iki hafta once. Bende bu yüzden artık dayanamayıp kendime zarar verdim. Kolumu jiletledim ve o izleri gördükce cok kötü hissediyorum, dayanamıyorum artık. Evde her gün, her dakika kavga var. Sırf onlarla yan yana durmamak icin uyumalarını bekliyorum öyle yemek yiyorum gece. Yemek yerken bile rahat vermiyorlar sürekli kavga cıkarıyorlar. Her sabah annemin bagırıs sesleriyle uyanıyorum. Tüm gün öyle ve kulaklıgımı cıkarmak istemiyoeum bile her dk müzik dinliyorum. Sinir hastası oldum iyice, seslerine dayanamıyorum onların. İntihar düsünceleri geliyor aklıma sürekli ama ölmek istemiyorum. Böyle yaşamakta istemiyorum.

kolumdaki ve bacagımdaki izlerden dolayı da ayrı bir kötü hissediyorum kendimi. gecmiyorlar. sürekli kolumu bandajla kapatıyorum ama dışarıdan bakılınca insanlar anlıyor mu bilmiyorum. taksam ayrı dert takmasam ayrı dert

cok derin degil faca izi gibi durmuyor ama belli oluyor. fotograf atılabilse atardim da.

Ben 19 yaşındayım ve küçüklüğümden beri hep annem ve babamın hakaretleriyle, aşağılamalarıyla büyüdüm. Bana hiçbir zaman sen başarabilirsin, ben sana güveniyprum demediler. Hep baskalarıyla kıyasladılar. Sen aptalsın bi de başkalarının çocuklarına bak. Ne yaptıkta Allah böyle cezalandırdı bizi diyorlar hep. Annem bana hep düşmanı gibi davranıyor zaten dogdugumdan beri. Bana diyor ki sen beni kendine rakip olarak görüyorsun, beni kıskanıyorsun. Sen benim bu dünyada ki sınavımsın. Ona hicbir seyimi anlatamam. Özel bisey söylesem bile gidip gizlice babama söyleyip beni rezil eder. Sürekli or*spu diyip duruyor. O kelimeye katlanamıyorum. Gecen aylarda bi kavga etmiştik. Dedi git yüksek bi yerden mi atkıyorsun ne yap intihar et, yeter ki benim evimde ölme. Babam da kendini öldür yoksa ben seni öldürecem, kafanı kesicem falan dedi bi iki hafta once. Bende bu yüzden artık dayanamayıp kendime zarar verdim. Kolumu jiletledim ve o izleri gördükce cok kötü hissediyorum, dayanamıyorum artık. Evde her gün, her dakika kavga var. Sırf onlarla yan yana durmamak icin uyumalarını bekliyorum öyle yemek yiyorum gece. Yemek yerken bile rahat vermiyorlar sürekli kavga cıkarıyorlar. Her sabah annemin bagırıs sesleriyle uyanıyorum. Tüm gün öyle ve kulaklıgımı cıkarmak istemiyoeum bile her dk müzik dinliyorum. Sinir hastası oldum iyice, seslerine dayanamıyorum onların. İntihar düsünceleri geliyor aklıma sürekli ama ölmek istemiyorum. Böyle yaşamakta istemiyorum.

elimden bisey gelmiyor