Ailem kendine bağımlı yetistirdi , simdi de var olamıyorum ne yapacağım?

Psikoloğa da gittim, kitaplar da okudum. Farkındalık fazlasıyla oluştu ama yaş 30 a gelince. 15 imde bir genç kız olsaydım ya da doğru yonlendirilseydim keşke hayatım çöp oldu.

30 yaşındayım şükür bir mesleğim var , 4 aydir işsizim ama görüşmelere gidiyorum. Bir evim arabam yok. Sevgilim yok. Dostum yok. Yüzüme gülüp arkamdan konuşanlar arkadaş sayılıyor ise evet var birkaç tane. Hala ailemle yasiyorum. Baskıcı ve tutucu bir ailenin en büyük ve tek kızıyım. Benden 4 yaş küçük erkek kardeşim eve sabaha karşı bile gelebilirken (ki İstanbul'da yasiyoruz) ben 22.00 de gelsem bile kaç kez aranmis oluyorum. Yani elim kolum bağlı nolcak bilmiyorum, ilk cocukluk yıllarım gençliğim zâyi oldu. Özgüvensiz de bir yapım vardı ağzımı açıp iki kelime edemezdim. Okulda dislandim hep, ezik bir çocuk olarak büyüdüm. Kaldı ki yasitlarimdan yüzümde güzeldi, boyumda çok uzundu ama ben hiç kullanamadım

Ailem kendine bağımlı yetistirdi , simdi de var olamıyorum ne yapacağım?
Cevapla