Psikoloğa da gittim, kitaplar da okudum. Farkındalık fazlasıyla oluştu ama yaş 30 a gelince. 15 imde bir genç kız olsaydım ya da doğru yonlendirilseydim keşke hayatım çöp oldu.
30 yaşındayım şükür bir mesleğim var , 4 aydir işsizim ama görüşmelere gidiyorum. Bir evim arabam yok. Sevgilim yok. Dostum yok. Yüzüme gülüp arkamdan konuşanlar arkadaş sayılıyor ise evet var birkaç tane. Hala ailemle yasiyorum. Baskıcı ve tutucu bir ailenin en büyük ve tek kızıyım. Benden 4 yaş küçük erkek kardeşim eve sabaha karşı bile gelebilirken (ki İstanbul'da yasiyoruz) ben 22.00 de gelsem bile kaç kez aranmis oluyorum. Yani elim kolum bağlı nolcak bilmiyorum, ilk cocukluk yıllarım gençliğim zâyi oldu. Özgüvensiz de bir yapım vardı ağzımı açıp iki kelime edemezdim. Okulda dislandim hep, ezik bir çocuk olarak büyüdüm. Kaldı ki yasitlarimdan yüzümde güzeldi, boyumda çok uzundu ama ben hiç kullanamadım
Aşk İlişkileri
YKS2026
Gündem
Dünya Kupası
Güzellik & Bakım
Alışveriş & Hediyeler
Kızlar Bir Adım Öne
Tatil & Seyahat
Arabalar
Astroloji & Burçlar
Eğitim & Kariyer
Gamer
Moda & Stil
Spor
Evcil Hayvanlar
Müzik & Etkinlik
Kültür & Sanat
Para & Ekonomi
Magazin
Diziler & Filmler
Cilt Bakım
Kişilik & Karakter
Saç Bakım
Çocuk & Ebeveyn
Yeme & İçme
Cinsel Yaşam
İnternet & Teknoloji
Ev & Yaşam
Özel Günler & Hijyen
Aile & Toplum
Diyet & Beslenme
Sağlık
Diğer