Hayat neden herkese eşit davranmıyor?

5 yaşında annem tarafından yurda terkedildim dün gibi hatırlarım, arkasından bakıp ağlayışlarımı. Alışamadım başta idrak edemedim pek çünkü anne derdim evladını terk etmez gerçi ben edilirdim. Yasak ilişkiden doğmuşum yaşları gençmiş daha annem söylemiş babama o da kabul etmemiş çekip gitmiş. Annem tek başına büyüttü beni tabi 5 yaşıma kadar zaten o sıralarda sürekli psikolojik baskı uygulardı bana, senin yüzünden terk etti beni diye, hep beddua ederdi hiç unutmam mesela o lafını "Allahım derdi seni tabuta sarılmış halini bana göstersin :)", Annem sevsin diye çok uğraştım, hiç üzmemeye çalıştım. Fabrikada çalışırdı beni yalnız bırakırdı evde, işten geldiğinde yorulmasın diye evi toplardım, yaptığı yemekleri ısıtırdım o yaşta. Ama yine sevmedi. Yorgun olduğu için gelir gelmez yatardı suratıma bile bakmazdı. Uyurken yanına uzanırdım derindi uykusu bende fırsattan istifade hemen yatardım yanına tişörtünün eteğinden de tutardım sanki kaçıp gidecek diye. Biraz uzanırdım orada keyfini çıkarırdım sonra uyanmadan kalkar giderdim tabi. Neyse bir sabah hazırlandık sanıyorum ki ilk defa annemle vakit geçiricem işte dışarı çıkıcaz falan diye bir heyecan var içimde nasıl mutluyum. Sonra kısacası bu getirdi yurda beni öyle bıraktı ağladım çok bırakmasın diye arkasına bile bakmadı. Anne bir kez olsun öp bari dedim o da olmadı. Çöktüm kaldım sonra oranın müdürü geldi işte odaya çıkardı, artık oranın parçasıydım. Neyse zaman geçti alıştım güzel arkadaşlar edindim ki hala görüşürüm kardeşlerimle. 18 yaşına gelincede çıktım yurttan. Elde bir şey yok kaldık mı öyle ortada neyse bir kaç gün sokakta geçirdik sonra bir esnaf abi aldı yanına çalıştım 3 ay falan paramda oldu şükür, zor oldu ama kiraya çıktım 1+1. Gel zaman git zaman toparladım kendimi param yetiyordu kendime şükürler olsun. Sonra hayatıma bir kız girdi birden, aşık oldum güzel bir duyguydu, kendi kendime dedim oğlum sevmek, sevilmek ne güzelmiş lan dedim çok hoşuma gitmişti. Kırmamaya çalıştım onu, elin üstünde tuttum, kendimden bir parça olmuştu. Ne derse ikiletmezdim, onunda kafasında da çok sorunları vardı, kendi derdimi unuttum ona üzüldüm, ona ağladım ama o da gitti dedi sen zaten yaralısın bir de benim dertlerimle daha fazla kanama. Bişey demedim eğdim başı öne, omuzlar çöktü zaten, duramdım ayakta çöktüm oraya öylece oturdum saatlerce. Hayatımda sevmesini istediğim 2. kadında gitmişti. Kısacası bok gibi bir hayatım oldu annemi hiç aramayı düşünmedim. Şimdi bir kaç ay sonra askere gidicem beni uğurluycak ailem yok, sevdiğim biri yok, çok acıttı canımı. Hep şehit olmak istedim uğruna ölecek kimsem yok bari vatanım için bu canı feda edeyim, kimsesiz olanlar zaten anlar ne demeye çalıştığımı. Burdan anneme bir şey söyleyeyim Annecim çok istediğin o dileğin varya tabuta sarılmış halimi görmek istiyordun umarım oğlunu türk bayrağına sarılmış tabutta görürsün bunu çok isterim hem dileğin daha anlamlı hale gelmiş olur :). Bunu buraya yazdım olurda bana bir şey olursa bu hayatta birşeyim kalsın, belki acılarımı anlayan birileri olabilir artık. Tek dileğim bu yazdıklarım olurda karşına çıkar anne, seni cennetimde bile görmeyi istemiyorum. İsmim EREN ŞAHİN olurda belki bir yerlerde adımı görmeniz dileğiyle, kendinize ve ailenize sıkıcı sarılın değerlerini bilin, hadi eyvallah