Hayatımın en zor zamanlarında tek başınaydım?

Çoğu yaşadığım acı, sıkıntıda hele en çaresiz günlerim ve gecelerinde yalnızdım ne dinleyen vardı beni ne inanan, tek başına uğraştım kimse yoktu yanımda.

Tabii en zor zamanlarımdan belli bir süre sonrasına kadar dinleyen kimse yoktu, sonrasında bana inanan ve dinleyen insanlarla tanıştım.

Ama şu an baktığımda acılarımı geride bırakmaya başladıkça sanki herşeyi tek başına aştım demeye hakkım yok gibi geliyor.

Halbuki o geceyi nasıl sabah ettiğimi, neler çektiğimi tamamen neler düşündüğümü bir ben bilirim.

Sanki diğer türlü de herşeyi (her dönemi) tek başına aştım diyerek beni dinleyen insanlara haksızlık yapacakmışım gibi hissediyorum.

Ve çok büyük bir vefa ve minnet duygusu var içimde onlara karşı ve bu da bana zarar veriyor ağırlığından çokça hissetmek.

Bu his beni güçsüz hissettiriyor ama diğer türlü de dediğim gibi niye oluyor böyle var mı bir fikriniz ya da ne hissettiğimi anlayabilen?