Ev arkadaşım bana çok kötü davranıyor, şiddet uyguluyor gidecek başka yerim yok?

Ailem baskıcı bir Aile. Geçen sene İzmir'e Üniversite bahanesiyle geldim, birkaç ay KYK erkek yurdunda kaldım ve yurttan atıldım feminen olduğum için. Sonra ev ev gezdim, birkaç kişi 10 günlüğüne, 20 günlüğüne evini açtı oradan oraya gitmek zorunda kaldım. Sonra aileme söyledim, bi şekilde instagram'dan bir ev arkadaşı buldum. Onun evinde, odasına 4500 tl kira veriyordum. Küçücük bir oda, bir yatak var. Fakat, kendisi psikolojik sorunları olan birisi. Sürekli bağırıyor, çağırıyor, küfür ediyor, şiddet uyguluyor. En ufak şeyde kavga çıkarıyor, bugün bana bağırıp küfür edip odamın kapısını tekmelemesinin sebebi yere saç telimin düşmesi ve onu süpürmemiş olmam. Hep böyle şeylerle huzursuzluk çıkarıyor ve bana uymuyorsa s*** g**t diyor. Annemin numarasını tanışmak için almıştı eskiden, hep annemi tartışınca arayıp şikayet ediyor kadının da psikolojisini bozdu. Geçen ay şampuanım bitti onunkinden azıcık kullandım farketmiş ve annemi arayıp çocuğunuz hırsız falan demişti. Köpeği var rus finosu, eve tuvaletini yapıyor diye köpeğe işkenceler yapıyor kaynar suda yıkıyor vuruyor dövüyor (ses kaydı mevcut) aynı şekilde bana da çok kötü davranıyor. Temmuzda arkadaşım İzmir'e gelmişti, buluşcaktık ve tam ben hazırlanacakken bana odanı silip süpürmeden evden çıkamazsın çıksan giremezsin dedi, mecbur sildim süpürdüm zaman geçti ve arkadaşım baktım kapıya gelmiş hadi çık diye ama ben hazır değilim, o da dedi sen hazırlanana kadar 5 dk geleyim odanda oturayım sonra çıkalım, ona yalvararak sordum resmen ve demediğini bırakmadı, sen ev adresimi nasıl verirsin, ne hakla verirsin, o bu eve adımını atamaz, polisi çağırır ikinizi de atarım diye bağırdı. Ben de savunma olarak bağırınca üstüme yürüyüp tokat attı. Berbat şeyler söylüyor küçük düşürüyor üstüme yürüyor. Aile evine geri dönemem, çünkü hayatım orada altüst olur babam saçlarımı keser ve işe sokar okuyamam. Ve burada sevdiğim var bunun için göz yumuyorum ama artık kaldıramıyorum çok kötüyüm. Korkudan odamdan hiç çıkmıyorum yemeğimi odamda yiyorum odamda oturuyorum odamdan adım atmıyorum. En ufak şeyde Whatsapp'tan bana destanlar yazıyor. Odamdan asla çıkmadığım halde, bana her gün evi silip süpüreceksin saçların eve dökülüyor diyor. Ama ben odamdan çıkmıyorum mutfağa sadece su içmeye gidiyorum. Yemek bile yapmıyorum mutfakta korkudan. Fiziksel olarak güçlü benden, 150 kilo falan yani her yeri sarkık bir şey. Gidecek başka yer de yok, başka bir yer de bulamıyorum. İyice psikolojim, ruhum, bedenim alt üst oldu. Çok kötüye gidiyorum gittikçe. Ne yapacağım bilmiyorum, burası ayrı dert, aile evinde binbir türlü şey yaşayacağım o ayrı dert. Kafam kaldırmıyor artık. Ne yapacağım yardım edin lütfen. Başka ev arkadaşı da asla bulamıyorum asla, burayı bile aylarca arayıp kılpayı buldum. Çok çaresizim. Yaşamak istemiyorum artık. Hiçbir umudum yaşama sevincim kalmadı. Boşuna yaşıyorum. Hayal ettiğim gençlik bu değildi.