Annemden tiksiniyorum. Bıktım. Bu hisler normal mi? Yanımda istemiyorum?

Annem ben 6 yaşında kardeşimi doğurdu ve minicik yaşta çocuk baktırdı bana. Bebeğin sütünü ben içiriyordum. Ben uyutuyordum. Çişini bile ben temizliyordum. Çünkü sürekli hasta. Hastalık hastası bir kadın. Kendisi yetmezmiş gibi anneannemi de baktırdı yıllarca bana. Üniversite sınavına hazırlanırken onun yatalak anasını bakıyordum. Kendisi tansiyonum yüksek diyip ayılıp bayılma numarasıyla benim yıllarca ağzıma s. çtı tabiri caizse. Kardeşime analık yaptım. Kendi anasına bakıcılık yaptım. Evin yemeğini temizliği her bçkunu ben yaptım. Çocukluğumu yaşayamadım bu kadın yüzünden. Yetmezmiş gibi geri kafalı. 2 abim var. Kız kardeşim yok. İşi gücü beni kötülemek. Oğullarını iyilemek. Oğulları da bir yatak toplamaktan acizdi. Atandım başka bir şehire kurtuldum. Rahata kavuştum derken şimdi de kalbinde önemsiz bir sorun çıkmış. Yapılacak bir. şey de yok. Sürekli 300 km ötedeki beni arayıp bar bar bağırıyor. Anan ölecek sen yanında değilsin diye. Yanıma gel diyorum. Ben onca yola mı gelicem sen dururken diyor. Bu sene içinde 7 kere yanına gittim. Maddi manevi beni sömürdüler. Bundan sonra ailemi reddetmeyi düşünüyorum. Haksızmıyım.