Annemle konuşmuyorum, ne önerirsiniz?

Çok üzüldüm inan okurken. Hatta biraz da kendime yakın buldum seni. Galiba eski kuşak insanlar böyle sabit fikirli oluyor. Ben de bu zamana kadar ne zaman başarılı olsam bir kez takdir edilmedim, üstüne bi de eleştirildim. Bir kez olsun koşulsuz sevildiğimi hissedemedim. Ama napıcaksın eski insanlar işte. Kendilerine göre fikirleri var ve o fikirleriyle kendilerince hep haklılar. Bilmiyorum dün paylaşım yapan kızla aynı kişi misin ama dün de benzer bir paylaşım yapılmıştı, anaokulu öğretmeni bir kız bunca zaman hep öğretmenlik yapmış, bu aralar işsiz kaldı diye annesi markette çalışmasını söylemiş, kız bunu kabul etmeyince annesi şuna benzer bir şey demiş "çocuk b. ku temizlemeye alıştın sen zaten" diye. Halbuki kızın mesleği anaokulu öğretmenliği. Yani demem o ki bu sorunları yaşayan sadece sen değilsin emin ol birçoğumuzun ailesi böyle. Uzatma, evet anne de ne biliyim geçiştir idare et ve kendini sakın üzme. Çünkü kimse fark etmesede sen çok değerlisin, en çok da kendin için değerlisin☺️

Aileler bazen "ne istersem yaparım bana bir şey diyemez" diye düşünüyor. Çoğu zaman çocuklarının duyguları olduğunu unutuyor. Anneyle küsülmez evlatla küsülmez diye bir şey de yok, annemle 3 hafta falan küs kaldık, en huzurlu olduğum zamanlardı. Ailesi aradığında içinin sıkılmasının ne demrk olduğunu bilmez çoğu kimse, bilmesinler de zaten. Ama anne hakkı ne kadar varsa evlat hakkı da o kadar var... ben diyorum mesela iyi ki annemsin yoksa benim asla değil iletişim kuracağım, sokakta görünce selamlaşacağım biri bile değilsin diye. Öyle işte, bazı insanlar ailesiyle sınanıyor