Eşim sayesinde kendimi o kadar değersiz hissediyorum ki ne yapmalıyım?

2 yıllık evliyiz geçen sene eşimin tayini doğuda bir üs bölgesine çıktı orada karakol komutanı olarak görev yapıyor.

Üs bölgesi olduğu için eşler gidemiyor herkes karakolda kalıyor. Bende bazen kendi ailemde bazen eşimin ailesinde kalıyorum.

Eşim izinlere geldiğinde bütün planlarını annesine göre ayarlıyor, annem üzülmesin annem beni görsün, gelinini görsün.

Kayınvalidem de hiç anlayışlı bir kadın değil bizimle dışarı gelsin istiyor, bir rahat bırak bizi zaten aylarca görmüyoruz birbirimizi utanmasa gece bizimle aynı oda da uyuyacak. Hatta bir ara eşimin dışarda işleri olduğunda beni götürmemesini evde sohbet edecek kimse kalmıyor deyip benim gitmeme engel oluyordu. Eşimde annesini dinleyip beni annesinin yanında bırakıyordu, sonra böyle yapmaya devam edersen ben gelmem kiminle zaman geçirmek istiyorsan geçirirsin dediğim için yapmaz oldu.

En çok üzüldüğüm de eşimin annesini düşünerek plan yapması, bir kere ağzından eşim benden ayrı kalıyor beraber başbaşa kalalım dediğini duymadım. Annesi yanımızda olmasa yakın arkadaşlarını arayıp davet ediyor.

Kaç kere evliliğine de zaman ayır dedim ama hep ben kötü oldum, ben anlayışsız oldum, geziyorsun yiyorsun daha ne istiyorsun dedi.

Benim istediğim beni görmesiydi karısına da zaman ayırması.

Ama eşime göre deniz görüyorum, yemek yiyorum, geziyorum, kıyafet, ayakkabı almakla mutlu olmamı istiyor. Gözlerimi kapattığım da kendimi o kalabalıkta nasıl görüyorum biliyor musunuz?

Herkes masanın etrafında oturuyor gülüyor, sohbet ediyor, kahkahalar havada uçuşuyor, en lezzetli yemekler yeniyor, anılar anlatılıyor, ben sadece o masada otuyorum, orada aslında yokum ama bunu en başta eşim farketmiyor.