Kendi ellerimle hayatımı mahvettim yaşamak istediğim kalmadı ne yapayım?

Anlatacaklarım biraz uzun öncelikle 25 yaşındayım bu hayatta mutluluğu hiç bulamadım. Doğuştan şanssız bir hayata başladım 8 yaşındayken şansım dönmüştü onu da kullanamadım basiretim bağlandı şimdi acısını yaşıyorum. Hikaye şöyle başlıyor ben 2 yaşındayken annem babam ayrılıyor zaten kötü bir evliliğin üstüne beni yapmışlar annem de babamda ortalığa atmış beni babanem dedem falan bakmışlar bana 1.5 yaşındayken terk edilmişim kısaca. Sonra mahkeme velayetimi anneme vermiş annem aşırı derecede dengesiz problemli tuhaf bir kadın. Bir süre annemle yaşadım babam başka şehirdeydi bir annemin bir babamın yanında mekik dokudum. Babam ben 9 yaşındayken bir evlilik yaptı üvey annem aslında kültürlü görgülü aklı başında iyi bir kadın. Benim bu rezil hayatımı görüp beni nüfusuna almak istemişti ben kadının kıymetini bilemedim. Annemle kalmaya devam ettim lise hayatımda keza bir orada bir burada geçti lise 3 . Sınıfa geçtim annem saçma sapan adamlara borçlar krediler çekip para kaptırmış ondan sonra yaz ayındada ruh sinire yattı ben zorunlu olarak lise sonu yine babamım yanında okudum tabi. Bütün bu yaşadıklarımın üzerine ruh sağlığım ağır etkilendi majör depresyona girdim üniversite hayatım da bunalım ve başarısızlıklarla geçti anlayacağınız bütün hayatım mutsuzluk üzerine kurulu yaşama dair umudumu kaybettim şişmanı psikolojim bozuk ve bütün hayatım mahvoldu hayatı kaçırdım 25 senem boşa gitti hiç oldu hayatta hiç bişey yaşamadım ne iyi ne de güzel. Bana ne dersiniz